slide 1

                            

 

 

                                                                                                                                                                   WelkomOpDeWebsite 

 

                                                                                                                          

                                                                                                                                                                                            

 

 

               

                                                                  

 

slide 2

 

 

EenKoepelVoorOrganisaties

                                                                                 

 

                                                                                                                                                                                                              
 

 

                                

     

                      

                                                                                                                                    
 

slide 3

 

 

 

 

 

blauwenkerken              

 

 

 

               

slide 4

 

 

 

 

 

                                                                                                                      GebedsbijlageIntercomSAmen

 

 

   

 

 

 

      

                                                                                           

                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                              

slide 5

 

 

deelvandeontmoetingsdagenRoos

Levensmoe? Geen reden voor euthanasie

Ziekenhuisbeelden03aWaar de discussie rond voortijdige levensbeëindiging in eerste instantie ging over het ondraaglijke fysieke lijden, wordt nu steeds meer aandacht besteed aan de psychische pijn. Vanuit die optiek wordt steeds vaker geredeneerd dat ook ‘levensmoeheid’ een reden kan zijn voor euthanasie. Immers, waarom zou een mens verder blijven leven als hij vindt dat het voltooid is? Tijdens het Vrijheidscongres van de Open VLD, eind 2017, deed partijvoorzitster Gwendolyn Rutten een oproep om het debat te heropenen. Ze is van mening dat mensen individueel moeten kunnen beslissen over het einde van hun leven en niet alleen in het geval van ondraaglijk lijden. Ze pleit voor het recht om je eigen leven te beëindigen als je vindt dat je ermee klaar bent. Rutten volgt daarmee grotendeels de discussie in Nederland, waar de ministers van Gezondheid en Justitie verklaarden dat mensen met een consistente en weloverwogen doodswens (ook als ze niet ziek zijn) met de assistentie van een hulpverlener een dodelijk middel zouden moeten kunnen innemen. In hun logica moet de overheid barmhartig kunnen zijn, en dus ook in deze gevallen euthanasie toelaten.

Aan het wetsvoorstel  van beide ministers werd jarenlang gewerkt, maar intussen viel de regering, en wilde de ChristenUnie – noodzakelijk voor de totstandkoming van een volgende bewindsploeg – vanuit haar christelijke visie in geen geval meewerken aan een dergelijke regeling.

In België gelden nog altijd een aantal strikte voorwaarden voor het toepassen van euthanasie, waaronder een ondraaglijk lijden en een ongeneeslijke ziekte. Het Raadgevend Comité voor Bio-ethiek zei in een recent advies dat pyschosociaal lijden niet gemedicaliseerd mocht worden en herhaalde dat er voor euthanasie een fysieke of psychiatrische aandoening moet zijn, die al dan niet terminaal is. Paul Cosyns, ondervoorzitter van het Comité: “De maatschappij moet andere antwoorden bieden als mensen vinden dat hun leven geen nut meer heeft of wanneer ze al hun generatiegenoten een voor een zien sterven. Als de fedeale parlementsleden het belangrijk vinden om tegemoet te komen aan de vraag van gezonde burgers om hun leven te beëindigen, dan zullen ze daartoe een andere wet in het leven moeten roepen”. 

De meningen verschillen over de vraag of het standpunt van het Comité wordt gedragen door de meerderheid van de bevolking. Onderzoek in Nederland wees uit ruim driekwart van de burgers vindt dat mensen die hun leven als ‘voltooid’ beschouwen, hulp moeten krijgen om dat leven ook effectief te beëindigen. Iets meer dan de helft van de bevolking vindt wel dat er in zo’n geval een minimumleeftijd moet zijn. Gemiddeld wordt er aan een ouderdom van 68 jaar gedacht. 

In de Belgische wetgeving moet er sprake zijn van psychisch lijden, dat nog iets anders is dan een psychiatrische ziekte of aandoening. Wat er precies dient verstaan te worden onder ‘psychisch lijden’ is niet in de wet gedefinieerd, en binnen het Comité wordt er verschillend gedacht over de wenselijkheid om dat wel te doen. Andere leden dringen daar toch op aan, vertrekkend vanuit een ‘dringende maatschappelijke nood tot verduidelijking van dit concept’. Zij zijn van mening dat zowel ‘psychisch lijden’ als ‘ondraaglijk lijden’ verschillende vormen kunnen aannemen. 

Of ‘levensmoeheid’ al dan niet als een grond voor euthanasie aanvaard kan worden, hangt uiteraard ook af van de definitie. In een artikel gepubliceerd in het Tijdschrift voor Geneeskunde’, vertrekken een aantal experts uit de Werkgroep ‘Palliatieve zorg en Geriatrie’ van de omschrijving van Evelie Delbeke, die stelt dat levensmoeheid ‘pyschisch lijden van een persoon is die door (een combinatie van) medische en/of niet-medische factoren geen of slechts gebrekkige levenskwaliteit (meer) ervaart en als gevolg daarvan de dood boven het leven verkiest’. Volgens  deze definitie is de aanwezigheid van lijden een noodzakelijk kenmerk van levensmoeheid. Volgens sommige leden van het Comité is het op grond van onderzoek duidelijk dat sommige Belgische artsen levensmoeheid beschouwen als een legitieme reden om een euthanasieverzoek in te willigen, maar doorgaans is dit dan een van de redenen en niet het exclusieve motief. Redenen om ‘levensmoe’ te zijn, zijn onder andere het gevoel er niet meer toe te doen, en verminderde mogelijkheid van zelfexpressie, verlieservaringen, ontgoocheling, ouderdomsgebreken, en dergelijke. 

Het Raadgevend Comité voor de Bio-ethiek erkent dat het probleem van ‘levensmoeheid’ zonder enige twijfel gepaard kan gaan met psychisch lijden en dat lijden kan aanhoudend en ondraaglijk zijn. De vraag stelt zich dan ook of levensmoeheid een voorbeeld kan zijn van psychisch lijden in de zin waarin dit begrip wordt gebruikt in de euthanasiewet. Uit het advies blijkt dat de leden van het Comité op veel gebieden sterk uiteenlopende meningen hebben – ruwweg kan men spreken over een drietal standpunten. Het eerste standpunt luidt dat het niet opportuun is om de wet aan te passen, omdat er voldoende interpretatieruimte is. Het tweede standpunt benadrukt dat de wet niet voldoende duidelijk is en dat deze door dit gebrek aan duidelijkheid wordt toegepast die niet strookt met de geest ervan. Het derde standpunt wil dat de euthanasiewet grondig wordt aangepast op het gebied van ‘psychisch lijden’, in die zin dat de mogelijkheid van levensbeëindiging omwille van psychisch lijden veroorzaakt door een psychiatrische aandoening zonder onomkeerbare weefselschade uit te sluiten. Binnen het Comité bestaat er wel een consensus over het feit dat binnen de euthanasiewet – ook wanneer het lijden als ondraaglijk beleefd wordt – een medische grondslag vereist is om tot euthanasie te kunnen overgaan en dat ouder worden op zichzelf geen ziekte is. Voor de rest – vooral waar het gaat om interpretatie van termen en toepassingen – zijn de meningsverschillen  onoverbrugbaar.

(bronnen: Nieuwsblad, Newsmonkey, Ministerie van Volksgezondheid) 

 

Nieuwsbrief