slide 1

                            

 

 

                                                                                                                                                                   WelkomOpDeWebsite 

 

                                                                                                                          

                                                                                                                                                                                            

 

 

               

                                                                  

 

slide 2

 

 

EenKoepelVoorOrganisaties

                                                                                 

 

                                                                                                                                                                                                              
 

 

                                

     

                      

                                                                                                                                    
 

slide 3

 

 

 

 

 

blauwenkerken              

 

 

 

               

slide 4

 

 

 

 

 

                                                                                                                      GebedsbijlageIntercomSAmen

 

 

   

 

 

 

      

                                                                                           

                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                              

slide 5

 

 

deelvandeontmoetingsdagenRoos

Het nut van oecumene

InterCom180815 GlobalChristianForumBrian Stiller over het Global Christian Forum

Door de eeuwen heen is het christendom steeds diverser geworden. De ene kerk die in Jeruzalem ontstond, is uitgegroeid tot een bonte verzameling van allerlei denominaties en de verscheidenheid is vaak synoniem voor verdeeldheid. Splitsingen zijn snel gemaakt, verzoeningen duren heel wat langer. Soms gaan gelovigen uiteen omdat ze op persoonlijk vlak niet met elkaar overeenkomen, maar dikwijls zijn het leerstellige kwesties die kerken verdelen. Waar de Rooms-katholieken de diversiteit doorgaans binnen de organisatie houden, kenmerkt het Protestantisme zich eerder door het steeds verder opsplitsen. Pogingen om deze tendens tegen te gaan, vatten we samen onder de noemer ‘oecumene’ – afgeleid van het Griekse woord oikomene, dat letterlijk ‘de bewoonde wereld’ betekent. Een van de organisaties die wereldwijd de eenheid tracht te bevorderen, is het Global Christian Forum. Regelmatig worden er bijeenkomsten gehouden. Dr. Brian Stiller, Global Ambassador van de World Evangelical Alliance, bezocht de recente conferentie in Bogota (Columbia) een gaf er op de website van de WEA zijn visie op. Een samenvatting:


Oecumene was geen aangenaam begrip in mijn woordenboek. In mijn jonge jaren bevond onze kleine kerk, en eigenlijk ook het grootste deel van onze gemeenschap, zich in een defensieve modus. We waren redelijk fundamentalistisch en we vreesden dat wanneer we ons zouden inlaten met de ‘vrijzinnige’ hoofdstroom van het Protestantisme, we ons op een hellend vlak zouden begeven en lauwe christenen zouden worden.

De grote kloof binnen het Protestantisme tussen de groeiende evangelische wereld (en in mijn geval de Pinksterwereld) en het ‘hoofdstroom Protestantisme’ had enorme gevolgen. We waren ervan overtuigd dat er belangrijke zaken op het spel stonden, bijvoorbeeld dat hun theologie ons vertrouwen in de Schriften zou uithollen, of de overtuiging dat Jezus de enige weg naar de Vader was. Daarom moest de oecumenische dialoog vermeden worden.

Ja, we waren redelijk sektarisch en onze reactie was vaak onnodig. Die werd gevoed door wat we aanvoelden als een manifest gebrek aan respect van de hoofdstroomkerken voor wie we waren en wat we geloofden. Die twee percepties verzuurden onze gevoelens voor elkaar en resulteerde in het verlies van een gezamenlijk getuigenis van Christus in deze wereld. We verloren ook het potentieel om samen te werken ten voordele van onze gemeenschappen.

Dat is waarom de dagen die we in Bogota doorbrachten, in het kader van het Global Christian Forum zo belangrijk waren. Verschillende belangrijke groepen binnen de wereldwijde kerk kwamen samen om hun vriendschap te bevestigen en hun Christelijke band en boodschap te versterken.

Een stukje geschiedenis
Aan het begin van deze eeuw vormden vier groepen een instantie om gemeenschappelijke bezorgdheden te delen binnen een dialoog gebaseerd op de liefde voor en de toewijding aan Jezus. Het was niet de bedoeling om gezamenlijk grote acties op touw te zetten, wel om een aantal zaken aan te pakken in een open sfeer en wederzijds respect. De deelnemers aan het forum waren de Wereld Evangelische Alliantie (WEA), het Vaticaan (de Rooms-katholieke Kerk), de World Pentecostal Fellowship (WPF) en de Wereldraad van Kerken.

Het thema van het derde forum (het vorige vind plaats in 2011) was ‘Laat de broederliefde blijven’ (Hebr. 13:1). Er was een evenwicht tussen de ‘oudere kerken’ (Rooms-katholiek, Orthodox en ‘hoofdstroom Protestant’) en ‘nieuwere kerken’ (Evangelisch, Pinksteren en onafhankelijk). Een groot deel van de tijd werd doorgebracht in kleinere groepen, waar persoonlijke verhalen over geloven werden uitgewisseld – getuigenissen over hoe het leven van de deelnemers gegrepen was door Jezus. Orthodoxen, methodisten, katholieken, pinksterchristenen, enzovoorts voelden zich verbonden door het kennen van Christus.

Niettegenstaande de aangrijpende persoonlijke getuigenissen, was niet alles rozengeur en maneschijn. Er waren discussies over conflicten en verschillende interpretaties. Als het over Syrië ging, dan waren er twee uiteenlopende kampen. De militaire reactie van de Amerikanen en hun bondgenoten was voor de één een terechte vergelding voor de gifgasaanvallen van de Syriërs, maar voor de andere een onterechte invasie vanuit het Westen.

Voorspelbaar was de bezorgdheid over het zogenaamde ‘proselitisme’, de bekeringsactiviteiten onder aanhangers van een andere denominatie. Deze praktijk wordt als oneerlijk beschouwd, vooral in landen waar Rooms-katholieke of Orthodoxen de meerderheid vormen. Doorgaans worden de evangelische christenen met hun missionaire instelling met de vinger gewezen. De meerderheidskerken vinden dit soort evangelisatie onnodig: het suggereert immers dat mensen die al gedoopt zijn toch nog het evangelie nodig hebben.
Op dit vlak werden zowel verontschuldigingen aangeboden als een redelijke verdediging aangevoerd. Zo was er het verhaal van een drugsverslaafde die in een land met een christelijke meerderheid was grootgebracht, zelfs gedoopt was in de kerk, maar die nooit een persoonlijke wandel met Christus had gehad. Door een evangelische bediening kwam deze man tot geloof, geraakte hij van zijn verslaving af en werd hij later voorganger in een plaatselijke kerk. Maar de politie pakte hem op vraag van de meerderheidskerk op en gooide hem in de gevangenis. Was dit inderdaad een onnodige bekering of betrof het een overreactie van de meerderheidskerk?

Ik heb vanuit de vier hoeken van de wereld preken gehoord die het hart van mijn ‘Pinkstervader’ hadden doen zingen. In onze gebeden, boodschappen en debatten gingen we telkens uit van de overtuiging dat in gemeenschap en dialoog Jezus Christus de Koning en Heer is van alle leven. Mijn conclusie was dat als de ‘oudere kerken’ met het woord ‘oecumene’ deze tijd van gebed, gesprek en preken bedoelden, dit prima voor mij was.

(Dr. Brian Stiller)

Nieuwsbrief