slide 1

                            

 

 

                                                                                                                                                                   WelkomOpDeWebsite 

 

                                                                                                                          

                                                                                                                                                                                            

 

 

               

                                                                  

 

slide 2

 

 

EenKoepelVoorOrganisaties

                                                                                 

 

                                                                                                                                                                                                              
 

 

                                

     

                      

                                                                                                                                    
 

slide 3

 

 

 

 

 

blauwenkerken              

 

 

 

               

slide 4

 

 

 

 

 

                                                                                                                      GebedsbijlageIntercomSAmen

 

 

   

 

 

 

      

                                                                                           

                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                              

slide 5

 

 

deelvandeontmoetingsdagenRoos

Met alle Chinezen ...

InterCom190610 LausanneChinaNewNormalLeven met een sterker politiek toezicht

Dertig jaar geleden werd het Tiananmen in Peking (Bejing) wereldwijd een begrip. Wekenlang hadden voornamelijk studenten het plein bezet als protest tegen de regering en als oproep voor meer vrijheid. De overheid liet een tijdje begaan, maar besliste later de demonstanten met bruut geweld te verwijderen. Iconisch werd de foto waarop een man te zien is die op z’n eentje een colonne tanks tegenhoudt. Maar het plein van de Hemelse Vrede veranderde in een hel toen een nog altijd onbekend aantal actievoerders werd doodgeschoten. Wat is er eigenlijk sindsdien gebeurd? China leek een koers van meer openheid te gaan varen, aar de laatste jaren gaan veel deuren weer dicht. Joann Pittman, ondervoorzitster van China Source, werkte 28 jaar in China en kent de situatie ter plaatse zeer goed. In de nieuwste edite van Lausanne Analysis geeft ze haar kijk op de ontwikkelingen. Een samenvatting …

China heeft op economisch vlak enorme veranderingen meegemaakt in de afgelopen tientallen jaren, maar in de komende decennia zal er in het land nog veel aangepast moeten worden. Op politiek vlak zijn al enkele tendensen merkbaar, vooral het feit dat de overheid de vrijheid inperkt, is opvallend. Het beleid van Algemeen Secretaris Xi Jinping wijkt af van zijn voorgangers, die de afgelopen dertig jaar de controle vanweg de communistische partij versoepelden. Nu probeert de partij stelselmatig meer controle over verschillende sectoren van de maatschappij te verkrijgen. Dat leidt ook tot een toenemende vervolging van de christenen. Toch is er meer aan de hand dan het viseren van religie, of zelfs de christenen in het bijzonder. De nieuwe politieke aanpak heeft in ieder geval gevolgen voor de plaatselijke gelovigen in China en de buitenlandse werkers die de kerk in het land dienen.

Het einde van de openheid
De afgelopen decennia was er onmiskenbaar een grotere openheid van kerken en gelovigen. De stedelijke huiskerkenbeweging kwam op eigen benen te staan. In tegenstelling tot de de huiskerken op het platteland, die ontstaan waren in een tijd van zware vervolging en niet anders konden dan ‘ondergronds’ gaan, waren hun tegenhangers in de steden over het algemeen openbaar (ze hadden meestal eigen websites en dergelijke) en namen ze een niet al te confronterende houding aan ten opzichte van overheid. Op die manier wilden ze tonen dat ze geen bedreiging vormden. Die aanpak werkte, want de overheid trad minder repressief op.

In de afgelopen jaren veranderde er in feite weinig aan de regelgeving, maar de toepassing ervan was veel minder strak. Daardoor ontstond er een grijze zone waarbinnen er ruimte was voor christelijke publicaties, media en onderwijs. Lokale bestuurders hadden een zekere speelruimte als het ging over het toezicht op religieuze zaken binnen hun jurisdictie, en sommigen ontwikkelden zelfs een relatie met de leiders van de plaatselijke kerk. Dat zorgde voor de nodige ontspanning waardoor christenen effectief konden aantonen dat ze geen bedreiging vormden. Zolang de plaatselijke kerken en gelovigen niet voor problemen zorgden, werden ze met rust gelaten.

Voor de buitenlandse christenen die de kerk dienden in China was er ook een groeiende openheid. Ze mochten weliswaar officieel niet deelnemen aan godsdienstig werk, maar ze konden met verschillende visa in China wonen en werken. Dat betekende onder andere dat ze konden lesgeven of studeren, een geregistreerde handelszaak opstarten of een plaatselijke NGO opstarten. Een aantal van deze mensen werkten onafhankelijk, maar anderen waren, in alle stilte, gezonden door hun organisatie. Zo lang hun visa en verblijfsvergunningen in orde waren, functioneerden hun zaken volgens de lokale wetten en werden ze beschouwd als mensen die een legitieme dienstverlening aan de gemeenschap verzorgden – en werd hun aanwezigheid getolereerd.

Het ‘nieuwe normaal’
In de nieuwe situatie, die ook wel ‘het nieuwe normaal’ wordt genoemd, ligt het allemaal wat moeilijker voor de gelovigen. In 2018 kondigde de regering een aantal nieuwe regels af die het voor de niet-geregistreerde kerken (de huiskerken) moeilijker maakten om te blijven functioneren. Huiseigenaren die hun eigendom aan hen verhuurden, konden beboet worden en plaatselijke bestuurders werden onder druk gezet om de regels opnieuw strikt toe te passen. Het gevolg was dat een aantal grotere, duidelijk zichtbare ‘huiskerken’ gesloten werden en hun leiders opgepakt werden. Andere grotere huiskerken maken plannen om zich op te splitsen in kleinere groepen, of hebben dat intussen al gedaan. Dat is als het ware ‘gemeentestichting veroorzaakt door de communistische partij’.

Ook geregistreerde kerken voelen een toenemende druk. Ze krijgen richtlijnen om te ‘verchinezen’. Veel leiders van die kerken moeten nu meer tijd steken in hun relatie met de overheid, waardoor ze minder tijd overhouden voor pastorale taken.

Wat houdt deze nieuwe situatie in voor de bediening van buitenlandse christenen in China?

1)    Grenzen aan de tolerantie
    We worden er aan herinnerd (en misschien waren we dat vergeten, of hadden we het over het hoofd gezien …): China wil niet (en heeft nooit gewild) dat buitenlanders betrokken geraken in religieuze activiteiten.  Niettemin werd hun engagement de laatste dertig jaar min of meer getolereerd. Die tolerantie neemt nu af. Wie nu nog China binnenkomt, mag alleen activiteiten uitoefenen die passen binnen de doelstellingen en de prioriteiten van de partij. De aanwezigheid van buitenlanders van wie de activiteiten niet bijdragen tot de verwezenlijking van de strategische doelen van China, wordt steeds minder aanvaard. Alleen al in 2018 hebben honderden christelijke werkers China verlaten, soms omdat ze uitgewezen werden, soms omdat ze er zelf voor kozen omdat het duidelijk was dat ze hun taak niet konden verderzetten.

2)    Veiligheidsdreiging
    Buitenalndse christenen en buitenlandse non-profit organisatie worden door de Chinese regering steeds vaker beschouwd als potentiële bedreigingen van de nationale veiligheid. Dat geldr in het bijzonder voor individuele werkers en organisaties die werken met minderheden, waarbij moslimminderheden het meest gevoelig liggen.

3)    Staat van toezicht
    China wordt steeds meer een ‘toezichtsstaat’ en buitenlanders ontsnappen daar niet aan. Eenmaal dat hij zijn huis of hotelkamer verlaten heeft, is iedereen altijd binnen het bereik van een camera. Deze surveillance wordt in de eerste plaats gebruikt voor de wetshandhaving – op deze manier worden gauwdieven en dergelijke gemakkelijker opgespoord°. Echter, dit kan ertoe leiden (en het heeft al geleid) tot het volgen van mensen waarvan de overheid de aanwezigheid niet wenselijk acht. Hoe zich dat in de toekomst zal ontwikkelen, is momenteel een kwestie van speculatie.

Implicaties voor buitenlandse christenen in China
Wat zijn nu de gevolgen van dit alles voor de buitenlandse christelijke werkers in China?

1)    In dienst van China’s doelstellingen
    Waarschijnlijk zal het moeilijker worden om ‘buiten de lijntjes te kleuren’. Bijvoorbeeld: jarenlang in het land verblijven met een studentenvisum, een woning huren door iemand met een toeristenvisum, een werkvisum krijgen zonder de verplichting om echt te gaan werken, en dat soort zaken. Veiligheidsbeambten die de visa en verblijfs- enw werkvergunningen controleren staan onder druk om ‘professioneler’ met visa-aanvagen om te gaan, om op die manier aan te tonen dat hun beslissingen de ruimere doelen van de partij dienen.
    De belangrijkste vraag die buitenlanders bij een visumaanvraag moeten beantwoorden, is: ‘Wat kom je voor China doen?’ Dat is een expressie van Chinees pragmatisme, waarbij de voor- en nadelen worden afgewogen. Op dit moment krijgen de nadelen meer gewicht. Tenzij ze duidelijk kan aantonen dat hun aanwezigheid China iets bijbrengt, is de kans dat de aanvraag wordt goedgekeurd, miniem.

2)    Onder de radar
    Buitenlanders in China zullen opnieuw moeten nadenken over wat het inhoudt om ‘onder de radra’ te blijven. Soms denkt men dat dit minder contacten met de overheidsbeambten inhoudt, maar dat is eigenlijk kortzichtig. Immers, een goed contact met de lokale overheid speelt vaak een sleutelrol bij het al dan niet slagen van een onderneming.
    Het is ook een vergissing om te veronderstellen dat simpelweg het vermijden van ‘religieuze taal’ in correspondentie of het wegblijven uit geregistreerde of internationale kerkdiensten volstaat. Immers, als een groot gezin een mooi appartement huurt, een auto bezit, minstens twee keer per jaar naar het buitenland reist en toch geen aantoonbare bestaansmiddelen heeft, dan wordt men al gauw als een spion beschouwd …
    Een ander wijdverspreid idee is dat het mogelijk is om onder de radar te blijven door geen gebruik te maken van de diensten van WeChat. Maar op die manier verliest men het contact met de gemeenschap die men wil bereiken. WeChat is bijna onmisbaar in het moderne China.  Zolang je er wijs gebruik van maakt en je er genoeg ‘normale communicatie’ mee hebt, zal je niet snel de aandacht trekken. Het is belangrijk hoe we onszelf voorstellen. In zekere zin is het beter om er voor uit te komen dat je christen bent, dan is christelijke taal ook vanzelfsprekend.

3)    Plannen voor opvolging
    Hoe veilig buitenlandse christelijke werkers zich ook voelen in China, ze moeten steeds plannen maken voor hun eventuele opvolging. Daarbij moeten een aantal vragen gesteld worden:

–    Wat moet ik hebben in geval van een plots vertrek
–    Hoe weet ik of het de beste optie is om zelf te vertrekken om zo deportatie te voorkomen?
–    Wat kan een aanleiding zijn om te beslissen om te vertrekken?
–    Als ik ondervraagd wordt, zal de inbeslagname van mijn GSM of computer andere christenen in gevaar brengen?

Het is mogelijk, en zelfs aannemelijk dat de noodplannen nooit toegepast moeten worden. Echter, wanneer iemand een plan heeft, kan dat de onrust wegnemen en de eventuele negatieve gevolgen beperken;

4)    Plaatselijke verankering
    Buitenlandse christelijke werkers moeten duidelijk communiceren dat ze hun werk op termijn willen overdragen aan plaatselijke werkers. Wie de geschiedenis van het christendom in China bekijkt, zal merken dat er steeds een dag komt waarop buitenlanders niet meer welkom zijn. Kan het werk op dat moment overgedragen worden aan plaastelijke leiders? Zo nee, dan lopen we het gevaar om dezelfde situatie te belanden als de zendelingen voor 1949.  De kerk in China is uiteindelijk zelf verantwoordelijk voor evangelisatie, discipelschap en het beeiken van de onbereikten. Helpen wij hen om die verantwoordelijkheid op te nemen?

Missie naar Chinezen in het buitenland
De aard en de impact van de veranderingen die plaatsvinden is niet beperkt tot buitenlanders die in China actief zijn. Het land zoekt onder Xi Jinping naar een leidende rol op het internationale toneel door een meer actieve (sommigen zeggen zelfs agressieve) beleidslijn van de buitenlandse politiek. Dat is vooral te zien in de Chinese politiek om nauwere banden te smeden met landen in Azië, het Midden-Oosten, Oost-Europa en Afrika (via grote investeringen in ontwikkelingsprojecten). Als gevolg daarvan reizen steeds meer Chinezen naar het buitenland. Dat biedt twee belangrijke mogelijkheden
1)    Kerken en gelovigen in landen die de Chinese populatie in hun land zien toenemen, zullen daardoor ook meer mogelijkheden krijgen om het evangelie met hen te delen. Volgens Asia News wonen er in Afrika alleen al meer dan 1 miljoen Chinezen en zijn er minstens 10.000 Chinese bedrijven. Dat leidt er toe dat zowel Afrikaanse kerken als buitenlandse zendingsorganisaties evangeliseren onder de ‘Chinese diaspora’.
2)    Chinese christelijke zakenlui kunnen gemakkelijker naar het buitenland gaan en daar ook missionair actief zijn.

Zoals met alles dat met China te maken heeft, zijn er politieke risico’s. De dood van Chinese zendelingen in Pakistan, in juni 2017, maakte de Chinese overheid er van bewust dat er zendelingen vanuit hun land de wereld introkken. Dat lag gevoelig, en het is moeilijker geworden voor Chinezen om op zending te gaan.

Hoewel we niet weten welke veranderingen China in de komende decennia zal doormaken, kunnen we er wel zeker van zijn dat, zowel voor plaatselijke als buitenlandse christenen de situatie niet meer als vroeger zal zijn...

Nieuwsbrief