slide 1

                            

 

 

                                                                                                                                                                   WelkomOpDeWebsite 

 

                                                                                                                          

                                                                                                                                                                                            

 

 

               

                                                                  

 

slide 2

 

 

EenKoepelVoorOrganisaties

                                                                                 

 

                                                                                                                                                                                                              
 

 

                                

     

                      

                                                                                                                                    
 

slide 3

 

 

 

 

 

blauwenkerken              

 

 

 

               

slide 4

 

 

 

 

 

                                                                                                                      GebedsbijlageIntercomSAmen

 

 

   

 

 

 

      

                                                                                           

                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                              

slide 5

 

 

deelvandeontmoetingsdagenRoos

Hoe veilig zijn ex-moslims?

InterCom210622 ECLJmuslimsInFranceEen aspect van godsdienstvrijheid dat nogal eens over het hoofd wordt gezien, is de vrijheid om van geloof te veranderen (of geen enkele godsdienst meer aan te hangen). In de Westerse wereld is het een vanzelfsprekendheid dat iedereen het recht heeft om te geloven wat hij of zij wil. In andere werelddelen lijkt dat minder evident. Dikwijls wordt in het bijzonder de vinger gewezen naar de moslimwereld, waar het veranderen van geloof dikwijls verboden is. Toch moeten we het niet te ver van huis zoeken. Het European Centre for Law and Justice (EVLJ) wilde weten hoe de stand van zaken in Europa is en deed een onderzoek naar de situatie in Frankrijk. Een duidelijke conclusie is dat niet iedereen in het land kan genieten van godsdienstvrijheid.

In Frankrijk laten jaarlijks ongeveer 300 mensen van moslim-origine zich dopen in de Rooms-Katholieke kerk. Aan Proetstants-evangelische zijde bestaan geen exacte statistieken, maar over het algemeen wordt aangenomen dat ieder jaar in totaal zo’n 1000 moslims tot het christendom overgaan.

 

In een rapport van het Montaigne Institute wordt gesteld dat 15 procent van de mensen die ten minste 1 islamitische ouder hebben, zich niet langer als moslim beschouwt. Vertrekkende vanuit het feit dat er in Frankrijk ongeveer 4,9 miljoen moslims zijn, zou dat inhouden dat er zo’n 735.000 ex-moslims zijn. Die bekeren zich lang niet allemaal tot het christendom. Toch wordt aangenomen dat er in het land er wellicht 30.000 christenen wonen die ooit moslim waren.

Vervolging
Het ECLJ probeerde te achterhalen welke ervaringen de ex-moslims hadden en sprak met een hele reeks van deze ‘nieuwe christenen’. De belangrijkste conclusie daarvan was dat het in Frankrijk voor moslims op z’n minst moeilijk, maar vaak ook gevaarlijk was om zich van hun geloof af te keren. Vrijwel iedereen krijgt te maken met een of andere vorm van verdrukking door familie of gemeenschap. Vooral de vervolging door de eigen familie komt bijzonder veel voor. Die vervolging heeft geen enkele wettelijke basis: de Franse wetgeving verbiedt dit en de sharia geldt niet in het land. In de praktijk blijkt echter dat de principes van de sharia binnen sommige radicale moslimgemeenschappen dikwijls wordt toegepast. De gevolgen daarvan kunnen op verschillende vlakken merkbaar zijn. Zo kunnen bekeerlingen die hun roots hebben in Noord-Afrika of het Midden-Oosten vrij gemakkelijk onterfd worden.

De Koran veroordeelt het afdwalen van het geloof en ook de traditie geeft veel moslims een reden tot fysieke of psychische vervolging van bekeerlingen. Binnen de moslimgemeenschap is er discussie over de interpretatie van de Koran en de tradities, maar heel wat islamieten baseren zich op de teksten om vervolging te rechtvaardigen. Alle ex-moslims waarmee het ECLJ gesproken heeft, benadrukken dat de gemeenschap een bijzonder belangrijke rol speelt binnen de islam. Er is een duidelijke link tussen geloof en (de Arabische) cultuur. Wanneer iemand zijn geloof vaarwel zegt, wordt dat als verraad aan de gemeenschap beschouwd. Ook al beperkt voor moslims de praktijk van het geloof zich tot halal-voeding en het houden van de ramadan, toch is het belangrijk om tot de gemeenschap te blijven horen. Ouders zullen dus hun kinderen die zich willen bekeren, aanraden om voor de buitenwereld moslim te blijven en in het geheim christen te zijn.


Vervolging in vele vormen
Als we over geloofsvervolging spreken, dienen we te beseffen dat er veel vormen zijn. Alles begint meestal met minachting en verbale agressie. Daarna komen er bedreigingen en intimidatie, met de bedoeling de ‘bekeerling’ terug te laten keren naar de islam. Lukt dat niet, dan wordt de nieuwe christen verstoten door de familie. De bedreigingen wordne ernstiger, en brengen de bezittingen alsmede de fysieke integriteit van de persoon in gevaar. Meisjes worden soms gedwongen met een moslim te trouwen, of worden teruggestuurd naar het land van origine. In de ergste gevallen worden bekeerlingen vermoord. Die stappen zijn de extremen – de meerderheid van de moslims houdt het op ‘maatschappelijk dood verklaren’, en gaan niet verder dan de eerste drie stappen. Maar ook die kunnen zwaar vallen. Het gevolg is meestal dat de bekeerlingen hun familie en omgeving verlaten en proberen elders een nieuwe toekomst op te bouwen. Maar ook daar overheerst vaak de angst voor mogelijke consequenties.

Vervolging is in de meeste gevallen ernstiger voor vrouwen dan voor mannen. In zekere zin is dat extra pijnlijk wanneer je bedenkt dat ongeveer 70 procent van de ‘moslimbekeerlingen’ in Frankrijk vrouw is. Veel moslimmannen beschouwen de vrouw als minderwaardig – en dat is ook voor veel vrouwen een reden om die godsdienst te verlaten. Als ze dat doen, krijgen ze veel verwijten. Een van de deelnemers aan het onderzoek gaf een voorbeeld van dergelijke beledigingen; ze kreeg te horen: ik had liever dat je een hoer was geworden dan een christen. Het is een uitspraak die vaker gehoord wordt.

Wanneer het over minderjarigen gaat, zullen de ouders er alles aan doen om kinderen te beletten hun christelijk geloof te praktiseren. Kerkbezoek is haast altijd verboden, evenals het spreken over hun christen-zijn. Heel wat bekeerde moslims zijn gedwongen om een dubbel leven te leiden: als moslim in hun eigen gemeenschap, als christen daarbuiten. Dit is niet alleen een realiteit in strenge moslimlanden, maar ook in een West-Europees land als Frankrijk. Alle personen die het ELJC sprak bevonden zich in een soortgelijke situatie: ze moesten uiterst discreet zijn en ze waren bang om ontdekt te worden tijdens hun geestelijke zoektocht naar het christelijke geloof. Pas na lang overwegen durfden ze hierover te spreken met hun naaste omgeving – en vaak zeiden ze ook niets. Hoe ze met hun dubbelleven omgingen verschilde van persoon tot persoon. Niet iedereen had er grote problemen mee. Toch waren de consequenties niet gering: velen moesten verhuizen om aan de druk van familie te ontkomen.

Interreligieuze dialoog
Wanneer ex-moslims verstoten worden uit hun gemeenschap, hopen ze opgenomen te worden in een nieuwe groep. Hier ligt een grote taak voor de kerken. In de praktijk blijkt er een behoorlijke teleurstelling onder de nieuwe christenen te bestaan omdat ze niet beter verwelkomd worden. Lang niet alle kerkleiders weten hoe ze met ex-moslims om te gaan. Onder de verhalen die de onderzoekers van de ELJC optekenden, waren er ook van pastoors die de voormalige islamieten verwijten maakten dat ze afvallig waren geworden aan hun geloof. Soms werden ze ook verwezen naar instanties buiten de kerk om een oplossing te zoeken voor hun probleem. Pijnlijk was dat ze te dikwijls beschouwd werden  als ‘voormalige moslims’ en niet als ‘nieuwe christenen’. Sommige kerken hebben het er ook moeilijk mee als de ex-moslims negatief spraken over hun vroegere geloof. In dat verband werd ook nogal eens verwezen naar de zogenaamde ‘interreligieuze dialoog’. Het kader voor die gesprekken is de volledige acceptatie van alle religies, en kritiek op een bepaalde geloofsgemeenschap is eerder ongewenst. Een christen die voordien moslim was, past in feite niet in dat systeem en wordt dan vooral als lastig ervaren. Verschillende ex-moslims werden er ook van beschuldigd een karikatuur van de islam te maken en soms zelfs verweten dat ze de ‘echte islam’ niet kenden. De interreligieuze dialoog hamert dermate sterk op de gelijkwaardigheid van de godsdiensten en op de wederzijdse verdraagzaamheid, dat het overgaan van de ene godsdienst naar de andere niet in het plaatje past.

Negatieve commentaren en reacties ten opzichte van de nieuwe bekeerlingen veroorzaken heel wat lijden. Als voormalige moslims naar een kerk gaan, verwachten ze opgenomen te worden in een nieuwe familie, maar velen krijgen eerder een koude douche. Gelukkig worden een aantal van hen in een nieuwe familie opgenomen, maar niet iedereen heeft dat geluk. Dat heeft tot gevolg dat tot 30 procent vroeger of later het christelijk geloof weer vaarwel zeggen. Zowel katholieke als evangelische gemeenschappen blijken te weinig oog te hebben voor het geestelijk, materieel en relationeel welkom dat de nieuwe christenen nodig hebben.

Bron: ECLJ. Het European Centre for Law and Justice is een internationale ngo die zich inzet voor de promotie en de bescherming van de mensenrechten in Europa en wereldwijd. Het ECLJ heeft een raadgevende stem bij de Verenigde Naties sinds 2007. Het centrum baseert zich op de geestelijke en morele waarden die het gemeenschappelijke erfgoed van de Europese volken uitmaken en de bron zijn van individuele en politieke vrijheid, alsmede de principes en wetten die de basis vormen van alle authentieke democratie’

Nieuwsbrief