slide 1

                            

 

 

                                                                                                                                                                   WelkomOpDeWebsite 

 

                                                                                                                          

                                                                                                                                                                                            

 

 

               

                                                                  

 

slide 2

 

 

EenKoepelVoorOrganisaties

                                                                                 

 

                                                                                                                                                                                                              
 

 

                                

     

                      

                                                                                                                                    
 

slide 3

 

 

 

 

 

blauwenkerken              

 

 

 

               

slide 4

 

 

 

 

 

                                                                                                                      GebedsbijlageIntercomSAmen

 

 

   

 

 

 

      

                                                                                           

                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                              

slide 5

 

 

deelvandeontmoetingsdagenRoos

Israël en de Palestijnen: een apart(heids) geval?

InterCom220317 AmnestyIsraelAmnesty International publiceert omstreden rapport

Begin februari bracht de mensenrechtenorganisatie een uitgebreid rapport uit over de situatie in het Midden-Oosten waarin Israël ervan beschuldigd wordt een apartheidssysteem te hanteren. Volgens het 280 pagina’s tellende document maakt de Joodse staat zich schuldig aan  onwettige moorden en excessief gebruik van geweld ten opzichte van de Palestijnen. De reacties bleven niet uit: enerzijds de verwachte commentaren van anti-Israël regimes en pro-Israël organisaties, maar anderzijds ook van Israëli’s die het beleid van hun regering afkeuren  en van Arabieren die het Amnesty-rapport afkraken …


Het Amnesty bespreekt breedvoerig de ‘misdaden’ die de Israëlische overheid begaat: het vernietigen van huizen, het verbannen van personen en het discrimineren van de Palestijnen, die voortdurend als tweederangs burgers worden behandeld. Het Israëlische leger en de politie worden beschuldigd van onnodig en overmatig gebruik van geweld. Er is in het document ook sprake van mishandeling, marteling, het ontzeggen van medische hulp. De behandeling van de inwoners van de gebieden die onder de controle van de Palestijnse Autoriteit vallen, wordt vergeleken met de apartheid die lange tijd in Zuid-Afrika werd toegepast. “De staat Israël onderhoudt een systeem dat de overweldigende Joodse meerderheid ervan moet verzekeren dat ze toegang heeft tot een zo groot mogelijk gebied en van zoveel mogelijk voordelen kan genieten, terwijl de rechten van de Palestijnen steeds beperkt worden. Dit systeem wordt toegepast overal waar Israël de effectieve controle heeft over het territorium en gerealiseerd in wetgeving, beleid en praktijk.”

Structureel geweld
In de ogen van Amnesty International is de aanpak van Israël structureel en opzettelijk verkeerd. De beschuldigt de Israëlische overheid van een systematisch benadelen van de Arabische bevolking, en dat gedurende decennia: “Dit hoofdstuk  (van het rapport, nvdr.) toont aan hoe door fragmentatie en segregatie, het ontkennen van de rechten van de Palestijnen op een gelijkwaardige nationaliteit en status, systematische schending van hun recht op bewegingsvrijheid, gezinshereniging en het recht om terug te keren naar hun land en hun huizen (…) de staat Israël de Palestijnen onderwerpt aan systematische onderdrukking en overheersing en hen de mensenrechten ontzegt.” Het rapport klaagt de bewuste verdrijving van de Arabische bevolking van hun land en bezittingen, sinds 1948, aan en veroordeelt alle wetten die, sinds de Zesdaagse oorlog van 1967 van toepassing zijn op de ‘bezette gebieden’. “Deze wetten, beleidslijnen en praktijken zijn schaamteloos discriminerend, gebaseerd op het behoren tot een bepaald ras. De wetten zijn in het bijzonder wreed in hun impact op het leven van de Palestijnen en worden opzettelijk toegepast als een officieel beleid ten opzichte van de Palestijnen in Israël en in de bezette gebieden, maar ook op de Palestijnen die niet in deze gebieden wonen. Vrijwel iedere burgerlijke administratie en militaire autoriteit – evenals de meeste semi-gouvermentele instellingen, zijn betrokken bij het toepassen van dit beleid van discriminatie en segregatie op de Palestijnen, overal in Israël en in de bezette gebieden, en ook op de Palestijnse vluchtelingen en hun nakomelingen buiten Israël of de bezette gebieden.” In dit verband spreekt Amnesty van een bewuste instandhouding van een wrede en discriminerende behandeling.

Een andere klok ...
De Nederlandse organisatie Christenen voor Israël (CvI) is het duidelijk oneens met het rapport en stoort zich vooral aan het feit dat in de tekst alleen de Palestijnse visie op het conflict wordt verdedigd. De stelling dat er een algemene situatie van onderdrukking van de Arabische bevolking is en dat de Palestijnen unaniem achter hun eigen vertegenwoordigers staan, klopt niet volgens CvI: “Het volstrekt eenzijdige beeld dat AI schetst over de situatie in Judea en Samaria laat de dagelijkse realiteit volledig buiten beschouwing. (…)  Amnesty International schetst een beeld van onderdrukking en ellende in de Palestijnse maatschappij, maar laat de rol van de Palestijnse Autoriteit en Hamas geheel buiten beschouwing. Opinieonderzoeken onder de Palestijnse bevolking laten zien dat men de PA en Hamas in de eerste plaats verantwoordelijk houdt voor de misère en het gebrek aan vrijheid.” Als antwoord op de uitgebreide Amnesty-lijst van schendingen van de rechten van de Palestijnen, geeft Yochanan Visser van CvI een lijst met voorbeelden van goede samenwerkingen tussen Joden en Arabieren: “Wie een doorsnee Israëlisch ziekenhuis bezoekt, ziet daar het tegenovergestelde van een apartheidssysteem. Arabieren, die ongeveer twintig procent van de Israëlische bevolking vormen, zijn in een even groot percentage vertegenwoordigd in de staf van ziekenhuizen in Israël. In deze ziekenhuizen worden Arabische patiënten naast Joodse zieken verpleegd, in dezelfde kamers. Palestijnse Arabieren uit de gebieden onder de controle van de Palestijnse Autoriteit (PA), en zelfs die uit het door Hamas bestuurde Gaza, krijgen in Israëlische ziekenhuizen de behandeling die hen thuis niet kan worden geboden. Dit ondanks de massale internationale financiële hulp die de PA en Hamas altijd hebben ontvangen.” Naast deze voorbeelden uit de gezondheidszorg, beschrijft Visser nog andere gevallen uit de studentenwereld, het werkveld en de politiek. Uiteindelijk maakt de Arabische partij Ra’am ook deel uit van de huidige Israëlische regering. Zijn conclusie over de huidige omstandigheden is dan ook: “Iedereen die in Israël woont, zal zich meer kunnen identificeren met een beschrijving van de Joodse staat als de ultieme multiculturele en multiraciale democratische samenleving, die in het land is ontstaan. Uiteraard zijn er problemen zoals die in iedere Westerse multiculturele samenleving voor komen, zoals racisme en spanningen tussen de verschillende bevolkingsgroepen. De regering van premier Naftali Bennett heeft echter vanaf het begin initiatieven ondernomen om die spanningen te verminderen, inclusief de fricties die terug te voeren zijn op het nu eeuwoude conflict met de Palestijnse Arabieren in Judea en Samaria.”

Pers en politiek
De stemmen van de internationale pers klinken verschillend. Chris McGreal trekt in een opiniestuk in de Guardian voluit de kaart van Amnesty en de Palestijnen. Hij focust zich vooral op de politici die het idee dat Israël een apartheidsstaat is, steunen: “Leidinggevende Israëlische politici hebben jarenlang gewaarschuwd dat hun land afgleed naar apartheid. Onder hen Ehud Barak en Ehud Olmer, mensen die je moeilijk kunt afdoen als antisemieten of Israël-haters.” Hij noemt ook Ami Avalon, voormalig hoofd van de Israëlische geheime dienst Shin Bet, die ooit verklaarde dat zijn land ‘apartheidskarakteristieken’ vertoonde, en andere politici met gelijkaardige opvattingen. McGreal verwijst ook naar Israëlische mensenrechtenorganisaties. De grootste daarvan, B’tselem, publiceerde vorig jaar een rapport dat gewag maakte van een ‘regime van Joodse supprematie’ over de Palestijnen dat sterke gelijkenissen vertoonde met apartheid. Ook een andere Israëlische groep, Ysh Din, sprak van een ‘misdaad tegen de mensheid door de apartheid die wordt toegepast op de Westoever’ (het gebied dat onder toezicht staat van de PA, nvdr.).

Ook op politiek vlak zijn de reacties uiteenlopend. Naast de Verenigde Staten van Amerika, die zich doorgaans achter de visie van de Israëlische regering scharen, liet ook Canada weten zich met de Joodse staat verbonden te weten. James Wanki, woordvoerder van de overheidsinstantie Global Affairs: “Canada is een standvastige bondgenoot van Israël en een vriend van het Palestijnse volk,” schreef hij. Canada verwerpt het zienswijze dat de Israëlische handelingen een vorm van apartheid zijn. “Wij blijven achter het doel staan om tot een allesomvattende, rechtvaardige en blijvende vrede in het Midden-Oosten te komen, inclusief de stichting van een Palestijnse staat die in vrede en veiligheid naast Israël kan bestaan.” Andere landen vinden zich dan weer eerder in de oproep van Amnesty aan de internationale gemeenschap om meer druk uit te oefenen op Israël.

Christenen voor Israël wil ook aantonen dat de verantwoordelijken van AI verre van onpartijdig zijn. Zo viseert de organisatie Agnès Callamard, secretaris-generaal van Amnesty International, die een ‘obsessie met het demoniseren van Israël’ zou hebben: “Toen Hamas in 2018 begon met de wekelijkse ‘grote mars van de terugkeer’ , de gewelddadige betogingen naast de grens met Israël in Gaza, koos Callamard de zijde van Hamas. Wetende dat Hamas geweld aanspoorde en de mars zag als een implementatie van ‘het recht op terugkeer’, noemde Callamard en AI de geweldexplosie langs de Israëlische grens ‘een legitieme uiting van het recht op vrijheid van meningsuiting’”. Ook AI functionarissen als Saleh Hijazi en Orly Noy kunnen volgens CVI moeilijk als ‘neutraal’ worden beschouwd. De eerste is een Palestijnse anti-Israëlactivist die voor de PA werkte en actief is voor een organisatie die de ‘legitieme gewapende strijd’ tegen Israël aanmoedigt. De tweede emigreerde in 1979 uit Iran naar Israël en beschreef de Joodse staat als een ‘declaratie van demografische oorlog’. Ze noemt de regering in Jeruzalem ‘een Joods overheersend regime’.

Onverwachte kritiek
Wie zou verwachten dat de Arabische bevolking het rapport van AI steunt, wordt geconfronteerd met de mening van de Israëlische Arabier Yoseph Haddad. Deze rechtenactivist en directeur van een organisatie die streeft naar een beter begrip en samenwerking tussen Joden en Arabieren in Israël haalde fel uit naar Amnesty. Hij groeide op in Nazareth en is van mening dat het rapport zijn identiteit probeert onderuit te halen. Het beeld dat hij schetst, verschilt grondig van de beschrijving van AI: Hoe zit het met Israëlische Arabieren zoals ik? Wij leven onder de democratisch verkozen regering van Israël met gelijke rechten als elke Joodse burger. Hoe vaak Amnesty International ook probeert mijn identiteit uit te wissen om hun politieke agenda er door te rammen betekent niet dat het document waarheidsgetrouw is. Ik ben geboren als Israëliër, en ik zal een Israëliër blijven. Ik beschik over precies dezelfde rechten als elke burger van Israël? Ik was soldaat bij de Israëlische defensiemacht om het noorden van Israël, waar het grootste deel van de Israëlisch-Arabische gemeenschap woont, te beschermen tegen terroristische raketaanvallen van Hezbollah.” Haddad was ook commandant in het Israëlische leger en in die functie ook bevelhebber over tientallen Joodse soldaten. Als Israël inderdaad een apartheidsbeleid zou voeren ten opzichte van de niet-Joodse bevolking, zou dat ondenkbaar geweest zijn. Hij wijst op het feit dat Israël de enige democratie is in de regio en dat er in Amnesty-rapport leugens worden verspreid: “Amnesty’s rapport bevat tal van onwaarheden en selecteert incidenten die in haar verhaal passen om Israël te delegitimeren. Zo vermeldt Amnesty herhaaldelijk de fysieke segregatie tussen Arabieren en Joden. Hun ‘onderzoekers’ zouden eens een Israëlisch ziekenhuis moeten bezoeken waar een Arabische moslimvrouwx de beste zorg kan krijgen van een Joodse arts, of een ultra-orthodox Joods kind kan worden behandeld door een Arabische arts.”

In een artikel dat Joods Actueel uit de Jerusalem Post overnam, doet H    addad een opmerkelijk oproep: “Amnesty International, laar uw totale gebrek aan respect voor de geschiedenis en de slachtoffers van het feitelijke Apartheidsregime in Zuid-Afrika varen. Ik stel voor dat we in plaats daarvan samenwerken met Arabieren en Joden om deze conflicten op een vreedzame manier op te lossen. Dat is beter dan de ideologieën en leugens te verkondigen. Die leugens worden herhaald door extremisten die niet geloven dat Israël, de enige Joods-democratische staat in de wereld, überhaupt het recht heeft om te bestaan.”

Natuurlijk moet worden opgemerkt dat Yoseph Haddad niet in de Palestijnse gebieden woont, en dat het leven daar moeilijker is dan in het door de Israëlische overheid bestuurde gebied. Toch maakt zijn verhaal duidelijk dat een vreedzame samenleving met zowel Joden als Arabieren mogelijk is, en ook effectief bestaat. Een feit dat meestal in de media nauwelijks aan bod komt.

(bronnen: Amnesty International, Christenen voor Israël, The Guardian, Joods Actueel, VRTnws, The Canadian Jewish News)