slide 1

                            

 

 

                                                                                                                                                                   WelkomOpDeWebsite 

 

                                                                                                                          

                                                                                                                                                                                            

 

 

               

                                                                  

 

slide 2

 

 

EenKoepelVoorOrganisaties

                                                                                 

 

                                                                                                                                                                                                              
 

 

                                

     

                      

                                                                                                                                    
 

slide 3

 

 

 

 

 

blauwenkerken              

 

 

 

               

slide 4

 

 

 

 

 

                                                                                                                      GebedsbijlageIntercomSAmen

 

 

   

 

 

 

      

                                                                                           

                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                              

slide 5

 

 

deelvandeontmoetingsdagenRoos

God werkt veel met mensen met beperkingen, waarom doen wij dat in de gemeente dan niet?

Katie Vlaardingerbroek
In Exodus vinden we een God die onze fysieke en mentale handicaps helemaal niet als beperkingen ziet. Sterker nog, als Mozes tegen God zegt: “Neemt u mij niet kwalijk, Heer, maar ik ben geen goede spreker. Dat is altijd zo geweest, en daar is geen verandering in gekomen nu u tegen mij, uw dienaar, gesproken hebt,” antwoordt Hij: “Wie heeft de mens een mond gegeven? Wie maakt iemand stom of doof, ziende of blind? Wie anders dan ik, de Heer? Ga nu.”

 

Identiteit in de beperking
Een deel binnen in mij vindt deze tekst moeilijk, omdat ik zo gewend ben te denken dat als mijn beperking van God komt dat betekent dat ik slechter ben dan andere christenen en dat mijn gehele identiteit in die beperking ligt. Toch zien we hier iets heel anders. God geneest, interessant genoeg, Mozes niet. Zijn onvermogen tot praten blijft onveranderd nu hij met God praat en Mozes ziet dit als een grote beperking. Zo kan hij God toch niet dienen? En wat zegt God vervolgens: “Ik heb jou gemaakt, precies zoals je bent met alles wat je wel kan en alles wat je niet kan en Ik zeg: Ga. Ik ben bij je.”

 

"In de Bijbel vinden we  een God die niet alleen gehandicapten geneest, maar ze ook uitkiest om belangrijke rollen in te nemen binnen Zijn plannen"

 

In deze tekst zien we een God die Zich openbaart als de Schepper van al onze fysieke en mentale handicaps, groot en klein, en weigert deze als beperkingen te zien. Hij kiest Mozes voor wie Mozes is. Niet ondanks of vanwege zijn spraakprobleem. God behandelt mensen met een beperking helemaal niet anders. Hij ziet het niet als beperkingen op dezelfde manier als wij doen. Als Zijn kerk zouden wij dat voorbeeld moeten volgen. Stel je voor dat in meer en meer kerken mensen met een fysieke of mentale beperking ook actief in de oudstenraad, op de preekstoel en in de aanbiddingsband zouden mogen zitten. In Schotland heb ik met blinde, dove en autistische muzikanten gewerkt en hoewel het misschien een “extra investering” kost, klinkt het super!

 

Mensen met beperkingen, hoe ernstig ze ook lijken, kunnen veel meer dan we denken. Hiermee bedoel ik niet dat ze veel meer op “ons” kunnen lijken, maar dat ze juist in hun verschillende beperkingen ons zoveel te bieden hebben. Wij moeten dit als kerk beter leren zien. We moeten ons durven laten verrassen en durven laten confronteren. We zijn allemaal beperkt, allemaal imperfect en kunnen allemaal op verschillende vlakken dringend genezing gebruiken. Dit betekent echter niet dat we pas waardevol zijn, in het beeld van God gemaakt zijn en belangrijke taken hebben binnen de kerk en het koninkrijk van God als we genezen en perfect zijn. Waarom zou het voor mensen met een meer zichtbare beperking anders moeten zijn?

 

"We zijn allemaal beperkt, allemaal imperfect"

 

Stel dat we...
Stel dat we een kerk zijn waarin het de gewoonste zaak van de wereld is dat mensen met een spraakmachine de wekelijkse Bijbeltekst voorlezen. Dat een persoon met autisme op haar eigen manier de aanbidding leidt, ook al is dat niet zo “gestroomlijnd”, “gepland” of “flitsend”. Dat we met z’n allen de tijd zouden leren nemen om te luisteren naar de preken en inzichten van een persoon die door vergevorderde MS niet zo goed meer kan praten. Dat we theologische opleidingen toegankelijker zouden maken voor mensen met ADD, doofheid of blindheid. Dat alle kerken en christelijke conferenties helemaal rolstoel-vriendelijk zouden zijn. Dat we theologie zouden schrijven en preken waarbij we bewust nadenken over hoe het overkomt op mensen met een beperking.

In zo’n wereld zouden gebedsgenezingsdiensten al veel van haar problematischere kanten kwijtraken. In zo’n wereld zou een verlangen naar genezing namelijk niet betekenen dat dit het toneel is waarop de persoon met een beperking zichtbaar is en waardoor hij of zij bepaald wordt. Het is dus goed om als kritische vriend te kijken naar wat er binnen de evangelisch-charismatische gebedsgenezingswereld gebeurt. Maar de impact van deze beweging op de ervaring van christen-zijn met een beperking is een heel klein deel van het verhaal.

 

Blinde vlekken
Het is gemakkelijk om de blinde vlekken en problemen aan te wijzen bij de gebedsgenezingswereld. Maar heel christelijk Nederland, ook bijvoorbeeld de reformatorische en progressieve hoek, speelt een rol en heeft verantwoordelijkheid.

 

Ik zou je willen uitdagen om net als ik na te denken over de vragen: Wat is de balk in het oog van mijn kritiek richting de gebedsgenezingsdiensten? Welke blinde vlekken houd ik in stand door naar iemand anders te wijzen? En wat kan ik doen om mezelf en mijn kerk bewuster te maken van de onbedoelde afwijzing van mensen met (ernstigere) beperkingen?

 

Foto: @EmmaMarieChang

De wetenschap blijkt bar weinig te weten over de veiligheid van tatoeage-inkt en het verwijderen van tatoeages

(Hoewel men in Nederland al het zetten van tatoe's in het bejaardencentrum begint aan te bieden, heb ik het mijn gemeenteleden altijd ernstig afgeraden om tatoeages te laten zetten. Ten eerste omdat je lichaam niet van jouzelf is, maar een tempel van de Heilige Geest (1 Cor. 6:19). Ten tweede omdat je als je getrouwd bent je lichaam aan je partner hebt geschonken en dat die er zijn 'zeg' over mag hebben (1 Cor. 7:4). Ten derde omdat ik uit ervaring weet dat men er uiteindelijk toch meest spijt van krijgt. Een ten vierde omdat God het inprikken van de huid als verering van 'doden' ziet en er niet blij mee is (Lev. 19:28). Maar nu is er ook een wetenschappelijke reden. Zie het vervolg overgenomen uit Scientas. H.S.)

Mensen tatoeëren al duizenden jaren. Ook de 5300 jaar oude bekende ijsmummie Ötzi had al meer dan 50 tatoeages! In die tijd tatoeëerden mensen voor therapeutische of rituele doeleinden, maar ook puur ter decoratie van hun lichaam. In de daarop volgende eeuwen kregen tatoeages nog veel meer toepassingen. Ze gingen bijvoorbeeld niet alleen centraal staan in culturen, zoals bij de Maori’s in Nieuw-Zeeland, maar kregen ook religieuze of symbolische waarde. Later gebruikten mensen tatoeages om misdadigers en slaven te markeren, om ze zo makkelijk te herkennen. Door de eeuwen heen zijn de toepassingen van tatoeages dus alleen maar gegroeid. Tegenwoordig groeit hun populariteit als decoratie van ons lichaam sterk, maar bij de veiligheid van tatoeages zijn grote vraagtekens te plaatsen.

Genderideologie ontmantelt langzaam identiteit man en vrouw

genderideologie
Moederdag is kwetsend voor transgenders, vond een Engelse supermarkt en paste de kaartencollectie aan. In ons land vervoert de NS ‘beste reizigers’ in plaats van ‘dames en heren’. Alleen man en vrouw is vandaag ‘veel te simplistisch’ en heteroseksualiteit niet meer de norm. Wat gebeurt hier?

 

Je struikelt vandaag over termen als ‘gender’, ‘inclusief denken’ en ‘diversiteit’. Gemeenten en provincies zijn er druk mee in de weer, net als universiteiten en hogescholen. We hebben diversiteitsambtenaren, een diversiteitsbeleid, docenten ‘diversiteitsvraagstukken’, bedrijven met een heuse diversity board. Opzet van dit beleid is om minderheden voor te trekken en (voormalige) meerderheden een toontje lager te laten zingen, las ik in Elsevier Weekblad en veel mooier is het niet.

'Gevoel' tegenover 'inspiratie'

willem j ouweneel

Orthodox en postmodern - dat gaat slecht samen

Vorige week had ik het over dogma’s, over het nut en de nadelen ervan en over wie/wat orthodox is en wie/wat niet. Toen ik daar verder over door dacht, schoot me iets te binnen dat ik ook nog even kwijt moet. En dat is dat het in onze ‘postmoderne’ tijd sowieso niet erg simpel (en populair) is om over dogma’s en orthodoxie te praten.

Ik bedoel: orthodoxe christenen (katholiek, gereformeerd, evangelisch) mogen dan allemaal in de godheid van Christus, in zijn lichamelijke opstanding en in de verzoenende betekenis van zijn kruiswerk geloven. Maar voor de rest? Voor de rest overheerst vaak het ‘gevoel’, vooral dit gevoel: ‘ik kan mij niet voorstellen dat…’. Laat ik een paar voorbeelden geven, dan wordt het direct duidelijk wat ik bedoel.

'Dat de kruisiging geldt als de opperste daad van Jezus, zegt veel over de kern van christendom'

Godsdienstleraar Ignace Demaerel (EAV) legt op Pasen uit waarom het christendom geen zedenleer is, maar een heilsleer.

 

'Dat de kruisiging geldt als de opperste daad van Jezus, zegt veel over de kern van christendom'

De Filipijnen © Reuters

 

Pasen hangt weer in de lucht: de reclamefolders herinneren er ons al weken aan. Misschien is dit feest nog het meest geliefd omdat het wat extra vakantiedagen meebrengt, extra chocolade en feestmaaltijden. Maar wie staat nog stil bij de oorsprong van dit feest en haar vele betekenissen? Het is het grootste van de traditionele christelijke feesten, zelfs al wordt Kerstmis veel bourgondischer gevierd. En de betekenis ervan gaat ook veel dieper, ook al herinneren de meesten zich vandaag nog enkel de paashaas en de chocolade eieren.

Boekrollen Qumran Palestijns erfgoed?

De Palestijnen zijn dol op UNESCO. Sinds het begin van hun lidmaatschap in 2011, hebben ze een aantal successen geboekt en is een aantal belangrijke Bijbelse en culturele sites door de Culturele en Educatieve Organisatie van de VN (UNESCO) aan hen toegewezen. Nu azen ze op de Dode Zeerollen.

Nieuwsbrief