slide 1

                            

 

 

                                                                                                                                                                   WelkomOpDeWebsite 

 

                                                                                                                          

                                                                                                                                                                                            

 

 

               

                                                                  

 

slide 2

 

 

EenKoepelVoorOrganisaties

                                                                                 

 

                                                                                                                                                                                                              
 

 

                                

     

                      

                                                                                                                                    
 

slide 3

 

 

 

 

 

blauwenkerken              

 

 

 

               

slide 4

 

 

 

 

 

                                                                                                                      GebedsbijlageIntercomSAmen

 

 

   

 

 

 

      

                                                                                           

                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                              

slide 5

 

 

deelvandeontmoetingsdagenRoos

De uitdagingen van het migratiepact

LogoUNGlobalCompactMigrationWelvaart is relatief. In enkele delen van de wereld is welvaart een vanzelfsprekendheid, maar een groot deel van de bevolking van deze aarde leeft in armoede. De ongelijke verdeling van rijkdom brengt mensen in beweging. Het is slechts een minderheid van de mensen die land en volk achter zich laat om elders een beter leven te zoeken. Maar voor wie in de Westerse wereld woont, lijkt het een oneindige stroom.

De wereld verlangt naar vrede. Sinds de val van de muur lijken de grote conflicten te zijn gestopt. Maar regionaal gaat het geweld door. Het Midden-Oosten blijft een broeihaard van spanningen en in Afrika zijn de conflicten talrijk. Wie met acuut levensgevaar bedreigd wordt, heeft dikwijls geen andere optie dan huis en haard te verlaten. Als dat huis nog niet verwoest is door militair geweld. Alleen een klein deel van de bedreigde bevolking neemt de stap om effectief te vluchten. Maar voor wie in de Westerse wereld woont, lijkt het een oneindige stroom.

 

We hebben geen exacte cijfers over de groeiende groep van vluchtelingen in deze wereld (velen zijn niet geregistreerd), maarwe kunnen er vanuit gaan dat die elke dag tussen de 25.000 en 30.000 mensen groter wordt. België kan die toestroom niet aan, en Europa ook niet. Dat hoeft ook niet: de meeste mensen die op de vlucht slaan, zoeken hun toevlucht op een andere plaats in eigen land, of in een buurland. De meeste Europese landen hebben daar dus geen directe last van. In sommige landen is de druk van vluchtelingen veel groter dan bij ons. Een schrijnend voorbeeld daarvan is Libanon, buurland van het geteisterde Syrië: in de afgelopen jaren kwamen daar meer dan 2 miljoen vluchtelingen het land binnen, een immens getal wanneer we bedenken dat het land zo’n 6 miljoen inwoners telt (vergelijkbaar met het aantal inwoners van Vlaanderen).

Wie op de vlucht slaat, komt meestal in ee chaotische situatie terecht. In die zin is het niet vreemd dat het Migratiepact tot doel heeft om de vluchtelingenstroom in goede banen te leiden. De vraag is natuurlijk op welke manier dit het beste gebeurt. En de confrontatie met steeds meer migranten roept nog veel meer vragen op. Vragen die vaak op vrees gebaseerd zijn en die door populisten maar al te graag gebruikt worden om een eigen politieke of maatschappelijke agenda te dienen.

Waar ligt de limiet wat betreft het aantal vluchtelingen dat we aankunnen? Is ons land al vol en kan er niemand meer bij? Wie heeft recht op een betere toekomst en wie niet? Is er een verschil tussen iemand die wegvlucht uit een oorlogssituatie en iemand die zijn land verlaat omdat er geen voedsel meer is? Is iedereen die vanuit Afrika naar Europa vertrekt een ‘gelukszoeker’ die slechts wil profiteren van de rijkdom in het Westen? Wat moeten we denken van de talloze arme boeren die in de vorige eeuw vanuit Europa naar Amerika trokken omdat hun bestaan hier uitzichtloos was? En hoe beschouwen we de vele Joden die vanaf 1930 Duitsland ontvluchtten en in de rest van Europa, maar ook aan de andere kant van de oceaan onderdak zochten? Is de geschiedenis van ons continent niet constant gerelateerd aan migratie?

 

Wat zeggen de cijfers?

Het zijn maar enkele vragen waar we mee geconfronteerd worden en ze zijn niet allemaal zijn gemakkelijk te beantwoorden. Cijfers kunnen duidelijkheid bieden, maar ze bieden ook grond voor halve waarheden. In 2017 kwamen 163.918 mensen vanuit het buitenland naar België. Een groot aantal, maar we moeten tegelijk vermelden dat 119.382 mensen ons land verlieten. De netto-aangroei bedroeg dus 44.536 personen en dat cijfer klinkt anders. Migratie is verantwoordelijk voor 80 procent van de bevolkignsgroei – daarnaast is er uiteraard ook nof de natuurlijke aangroei. Ongeveer 16 procent van onze bevolking heeft een migratie-achtergrond, maar dat zijn lang niet allemaal asielzoekers uit probleemsituaties. De helft van de vreemdelingen in België is afkomstig uit een ander EU-land. Als we spreken over de migratiecrisis, dan doen we het voorkomen alsof we werkelijk overspoeld worden met buitenlanders en dat we niet eens in staat zijn om ze allemaal te registreren – laat staan ze verder te helpen. Maar wat kunnen we dan zeggen van Libanon – met een bevolkingsaantal dat ongeveer gelijk is dat van Vlaanderen – dat meer dan 2 miljoen Syriërs het land zag binnenkomen? Moeten we in Europa dan werkelijk klagen over een nieuwe boot met 100 vluchtelingen?

Ik was een vreemdeling ...

Ook christenen trachten een antwoord op de vele vragen te vinden. In hoeverre geeft de Bijbel richtlijnen over de omgang met vreemdelingen? In het Oude Testament kreeg het volk Israël duidelijke richtlijnen. De Israëlieten waren in de loop van hun geschiedenis zelf ook ‘vluchtelingen’ geweest, en dat was de reden dat ze begrip moesten opbrengen voor de vreemdelingen in hun eigen land. Exodus 22 maakt duidelijk dat een vreemdeling niet onderdrukt of uitgebuit mag worden. In veel gevallen waren de wetten voor eigen inwoners en mensen van vreemde origine gelijk. Leviticus 19:34 stelt het als volgt: ‘De vreemdeling die bij u verblijft, moet voor u zijn als een ingezetene onder u’. Deuteronomium roept op tot sociale hulp aan weduwen, wezen … en vreemdeling. Het zijn maar enkele voorbeelden van een reeks teksten die de gelijke behandeling van eigen volk en vreemdeling benadrukken. Het Oude Testament toont keer op keer aan dat er geen verschil gemaakt mag worden. Er is geen ruimte voor discriminatie, niet omdat gelijkheid een unieke waarde van de Verlichting is, maar omdat het een principe uit Gods Woord is.

In het Nieuwe Testament wordt het belang van medemenselijkheid door Christus sterk in de verf gezet. Daarbij moeten we niet alleen denken aan de gelijkenis van de barmhartige Samaritaan, maar  ook aan de woorden van Jezus als hij zegt: “Ik had honger en u hebt Mij te eten gegeven; ik had dorst en u hebt Mij te drinken gegeven; ik was een vreemdeling en u hebt Mij gastvrij onthaald”. Als we iets voor onze medemens doen, dan doen we dat in feite ook voor Jezus zelf.

Bedreigen vreemdelingen onze cultuur? Is de toestroom van moslims een bedreiging voor het christendom? Mogen we Syrische christenen wel toelaten, maar de door IS bedreigde Jezidi’s niet? Is een evangelische economische vluchteling meer welkom in ons land omdat die een christen is? Gaan we onze waarden en normen verliezen? Zal door de opkomst van de islam op de duur de sharia in Europa ingevoerd worden?

Vreemde goden

De Bijbel staat niet neutraal ten opzichte van de omgang met andere godsdiensten. Het verhaal van Israël liep mis op het moment dat het volk van God zich inliet met de goden van de overwonnen volken. De verleiding van de afgoderij was dikwijls te groot. In het Oude Testament zien we de Israëlieten niet altijd als ijverige volgelingen van de God die hen uit Egypte bevrijd had. In onze tijd betekent de komst van de vluchtelingen dikwijls ook een confrontatie met andere godsdiensten. Sommige moslimgroepen dromen van de invoering van de islamitische wetten in Europa. De kans dat dit ook werkelijk gebeurt is momenteel nog klein – de wetgeving van een land wordt niet zomaar veranderd, maar de schrik is er. De vraag is ook wie welke waarden verdedigt en hoe christelijk onze normen nog zijn. Met wie voelen wij ons meer verwant: met de seculiere Europeaan, voor wie het christendom een vergeten erfenis is en die zich nog nauwelijks druk maakt om ethische kwesties als abortus, euthanasie, homohuwelijk of gender identiteit, of met de gelovige moslim, die op deze zaken een strikt conservatieve visie heeft? Moeten we hartstochtelijk de verworvenheden van de Verlichting blijven verdedigen – zoals dat in onze maatschappij steeds opnieuw gebeurt – of zouden we beter eerst onderzoeken wat die waarden werkelijk inhouden? Gaan we als christen mee in de denktrant dat de mens steeds centraal moet staan en dat vrijwel alles wat zich in de maatschappij afspeelt getolereerd moet worden?

De komst van de vele moslims in ons land kan ook positieve gevolgen hebben: sommige christenen zien hier ongekende  kansen om het evangelie aan moslims, ver weg van de controlerende religieuze overheden in hun land van herkomst.

Het ‘Marrakech-pact’ gaat niet in op de vele inhoudelijke vragen. Het wil alleen de manier waarop de migratie verloopt in goede banen leiden. De vragen over hoe onze houding ten opzichte van de vluchtelingen moet zijn, zullen we zelf moeten oplossen. Dit is geen oproep tot het promoten van onbegrensde immigratie, maar een uitnodiging om na te denken over een doordachte houding ten opzichte van de vluchtelingen, gefundeerd op de Bijbelse boodschap. Het is onmogelijk om iedereen die wil komen onderdak te verlenen. Pleiten voor volledig open grenzen getuigt van weinig zin voor de realiteit. Tegelijk blijkt er weinig barmhartigheid uit de strikte houding van het ‘christelijke Westen’. Steeds opnieuw zullen we naar een balans moeten zoeken. Meegaan met de hoofdstroom van het maatschappelijk denken is altijd gemakkelijker dan op basis van de Bijbel tegen de stroom ingaan. De zoektocht is niet eenvoudig, maar wel noodzakelijk als we Gods Woord in het dagelijks leven willen voorleven.

 

(Don Zeeman)

Nieuwsbrief