slide 1

                            

 

 

                                                                                                                                                                   WelkomOpDeWebsite 

 

                                                                                                                          

                                                                                                                                                                                            

 

 

               

                                                                  

 

slide 2

 

 

EenKoepelVoorOrganisaties

                                                                                 

 

                                                                                                                                                                                                              
 

 

                                

     

                      

                                                                                                                                    
 

slide 3

 

 

 

 

 

blauwenkerken              

 

 

 

               

slide 4

 

 

 

 

 

                                                                                                                      GebedsbijlageIntercomSAmen

 

 

   

 

 

 

      

                                                                                           

                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                              

slide 5

 

 

deelvandeontmoetingsdagenRoos

COVID-19: Een ‘wake-up call’?

FotBucherThomas10Thomas Bucher, Algemeen Secretaris van de Europese Evangelische Alliantie , schreef in de maandelijkse nieuwsbrief van de EEA over de Coronacrisis – en hij stelde zich daarbij de vraag wat we hieruit kunnen leren …

Op bijna alle niveaus van de maatschappij is het leven tot stilstand gekomen. Wat de grootste schrik was van economen, is waarheid geworden op een manier die niemand zich had kunnen voorstellen. Experts waarschuwden al een tijd dat de markt oververhit was. Ze zeiden ook dat, in tegenstelling tot de financiële crisis van 2008, er geen hefboomwerking was die een nieuwe catastrofe zou kunnen bestrijden. De interestvoeten waren al laag (en zelfs negatief) en voor veel landen was het maken van nieuwe schulden absoluut geen optie …
De aanleiding voor de huidige crisis wordt niet gevormd door kelderende beursaandelen of andere financiële tegenslagen, maar een onooglijk klein virus met enorm grote gevolgen.

Terwijl we in Europa nog te maken hebben met quarantaine, noodtoestanden en een aanpassing aan een heel andere manier van leven, is het toch belangrijk dat we ons een aantal vragen stellen. Kan deze Covid-19 crisis een wake-up call zijn voor onze Westerse wereld nu we geconfronteerd worden met de zwakte van onze structuren en systemen?

Social distancing
Ik vraag me af wie de term ‘social distancing’ heeft bedacht. Is sociale afstand echt wat we nodig hebben. Ik denk dat het concept van Nieuw-Zeeland er dichterbij komt, als ze spreken van ‘fysieke afstand’, want dat is wat het zou moeten zijn. De term ‘social distancing’ laat zien wat meer en meer de norm wordt in veel maatschappijen. Eigenlijk beoefenen we de sociale afstand al een tijdje in het Westen. We zijn steeds meer individualistisch geworden, zelfzuchtig, op privé gericht. We hebben ons ‘sociale media imago’ gecreëerd, waarmee we ons ware karakter kunnen verbergen. We laten onze ware natuur niet zien, onze zwakheden en tekortkomingen, en we verwijderen ons steeds verder van een echte gemeenschap naar de wereld van ‘mij’. Al jarenlang werken we aan een sociale afstand, steeds verder weg van de ander, zeker als die onaantrekkelijk, arm, oud of ziek is. We staan al lang in bewondering van wie mooi, sterk, succesvol en gezond is. Van de rest houden we onze afstand …

Is de kerk anders? Hebben wij een andere weg gekozen? Een betere weg? Of zijn we ook door het virus aangetast? Door welk virus? De vroege Kerk stond bekend vanwege de zorg voor de zwakken en kwetsbaren. De kerk was bij de zieken en de armen en redde achtergelaten baby’s. De kerk van vandaag is nog steeds actief op veel van die gebieden. Veel van de ‘goede werken’ werden geïntegreerd in ons sociaal systeem. Toch is er nog altijd veel werk voor de kerk.
In deze dagen worden we getroffen door een ernstig virus en daardoor moeten we fysieke afstand van onze medemensen houden. Tegelijk zouden we sociaal dichtbij moeten zijn. Het is die nabijheid die mensen gezond en wel houdt. Door die nabijheid laten we aan een bange en gespannen wereld zien wat de liefde van Jezus inhoudt. In plaats van te denken aan wat het virus allemaal zal aanrichten, zouden we beter creatief bezig zijn met wat dankzij de crisis tot stand gebracht kan worden. We moeten ook nadenken wat dit alles tot gevolg heeft, eenmaal dat de crisis voorbij is. Laten we nu reeds verandering in gang zetten!

Een welvarende  levenswijze
In de Westerse wereld hebben we een manier van leven die we graag hebben of op z’n minst niet in vraag stellen. Uiteraard stelt men er zich buiten de Westerse wereld wel veel vragen bij. Op veel gebieden van ons leven betalen we daar een prijs voor. In het gemiddelde huishouden gaat er meer geld buiten dan er binnenkomt. Veel mensen hebben schulden. Natuurlijk werd dat veroorzaakt door de opvatting dat een groeiende economie een goed economie was.  We moesten dus goede consumenten zijn. Maar het is duidelijk dat het voor ons volk,  voor Gods schepping maar zeker voor ons land heel ongezond is om een overweldigende schuld te dragen. Onze overtuiging vernietigt ons.

Nog niet zo lang geleden vonden we het verstandig om een reserve te hebben voor een eventuele crisis. Nu is er  de crisis, en veel mensen hebben geen enkele reserve. Integendeel, ze zitten diep in de schulden en bij gebrek aan inkomsten kunnen ze die niet meer afbetalen. Het valt maar af te wachten of ze zelfs door de crisis heen komen.
Veel landen zijn al geld aan het bijdrukken en maken zo meer schulden om het systeem te redden. Wat tijdens de crisis van 2008 al niet werkte, zal nu ook geen positief effect hebben. Wie zal de schuld afbetalen in de volgende decennia? Willen we echt een grote last achterlaten voor de komende generatie?

Zou de huidige crisis geen wake-up call kunnen zijn om tot een degelijke en eenvoudige levensstijl te komen? Zou het kunnen zijn dat minder kwantiteit meer kwaliteit in ons leven gaat brengen? Wat is de rol van de kerk in het blootleggen van de mythe van het ‘meer’ en het uitdagen van de huidige overtuigingen en systemen? Wat doet de kerk om daar vorm aan te geven?

De huidige crisis is een gelegenheid om dingen anders te doen
Heeft u op de satellietbeelden het verschil gezien tussen de vervuiling voor en na de uitbraak van de Covid-19 crisis? Milieuactivisten zijn blij met die verandering. De hele geschiedenis roept vragen op: willen we werkelijk terug naar onze vervuilende levensstijl of is er een andere manier van leven mogelijk? En ik denk niet alleen aan China. Er zijn ook allerlei vormen van vervuiling in ons eigen land en die moeten aangepakt worden.

Laat ik een voorbeeld geven: ik heb een beroep waarin contacten heel belangrijk zijn. Ik reis vaak omdat ‘face to face’ contacten van onschatbare waarde zijn bij het uitbouwen van relaties. Contacten leggen op een andere manier (waarbij we de techniek gebruiken) kan heel goed zijn als aanvulling. De huidige crisis doet me sterker denken aan de alternatieven die ik ter beschikking heb, zodat ik me moet afvragen of het echt noodzakelijk is om ter plaatse te gaan en of een virtueel contact niet even nuttig kan zijn …

Er is genoeg voor iedereen op deze wereld. Het is voor iedereen mogelijk om een eenvoudig en degelijk leven te leiden. Zou de Covid-19 crisis de uitgelezen mogelijkheid kunnen zijn om ons leven kritisch te beschouwen en niet alleen aan mijn welzijn te denken, maar ook aan dat van ons: iedereen in onze omgeving en verder weg?

Misschien is het belangrijkste verschil wat we meemaken wel dat we ons meer bewust zijn van de ander. Nu we niet zo gemakkelijk meer bij elkaar op bezoek kunnen gaan, missen we de ander ook meer. Van anderen gescheiden zijn, valt ons zwaar. We zien de angst en de pijn van de ander, we zien zijn ongerustheid en rouw, maar we kunnen hem niet opzoeken om ze te troosten. Maar in plaats van toe te geven aan wanhoop, kunnen we toch proberen iets voor onze medemens te betekenen. Mensen staan op hun balkon en zingen elkaar toe. Anderen doen boodsxhappen voor hun buren, helpen daklozen verder, bellen mensen op die niet over een computer of internet beschikken. We leren om weer contact te leggen met de ander. Plotseling is leeftijd, kleur of status niet meer van belang. We zijn allemaal mensen die liefde, medelijden en zorg nodig hebben. Ik hoop dat we dat nooit vergeten!

Ik ben me er van bewust dat we nooit de hemel op aarde kunnen brengen. Maar ik wil me ook niet identificeren met de mensen die verkeerdelijk de woorden van Christus gebruiken: ‘de armen zul je altijd bij je hebben’ om zo hun levensstijl ten koste van de ander te verantwoorden.

Er is hoop in deze crisis, maar om die hoop te verspreiden hebben we misschien nog een nieuwe crisis nodig. Een die ons wakker schudt uit onze zelfgenoegzaamheid. Dat is een crisis van het hart die tot gehoorzaamheid leidt. Laten we God toe om die crisis te brengen?

Ik hoop dat hij ons gewillige harten geeft en onze gedachten en onze handen leidt!

Thomas Bucher










Nieuwsbrief