slide 1

                            

 

 

                                                                                                                                                                   WelkomOpDeWebsite 

 

                                                                                                                          

                                                                                                                                                                                            

 

 

               

                                                                  

 

slide 2

 

 

EenKoepelVoorOrganisaties

                                                                                 

 

                                                                                                                                                                                                              
 

 

                                

     

                      

                                                                                                                                    
 

slide 3

 

 

 

 

 

blauwenkerken              

 

 

 

               

slide 4

 

 

 

 

 

                                                                                                                      GebedsbijlageIntercomSAmen

 

 

   

 

 

 

      

                                                                                           

                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                              

slide 5

 

 

deelvandeontmoetingsdagenRoos

Wijzigingen abortuswet goedgekeurd

InterCom181030 AbortuswetgevingTerwijl in de eerste helft van oktober de aandacht van de politiek uitging naar de (naderende) verkiezingen en de publieke opinie zich vooral bezig hield met de schandalen in het voetbal, werd in alle stilte de abortuswetgeving gewijzigd. In feite slechts een formaliteit, want eerder werden de voorstellen goedgekeurd in de Kamercommissie Justitie. De regeringspartijen die moeilijkheden hadden met de wijziging, of van wie er niet echt een aanpassing moest komen, hadden door het indienen van een voorstel de wind uit de zeilen genomen van de oppositiepartijen die hadden aangestuurd op een grondige herziening. Het voorstel kende wel een aantal amendementen van oppositiezijde, maar de meerderheid had duidelijk een poging gedaan om ‘erger te voorkomen’. Abortus is voortaan in België wat minder strafbaarder dan voordien, maar is nog altijd geen ‘volwaardig recht van de vrouw’, waarop vooral in liberale kringen op was aangedrongen.


De oorspronkelijke ‘abortuswet’ kwam in 1990 tot stand na ernstige politieke strubbelingen en zelfs een zware crisis toen koning Boudewijn weigerde de nieuwe wet te ondertekenen. De aanpassingen werden nu doorgevoerd zonder al te veel discussie. Vooral de CD&V – indertijd nog een sterke tegenstander van de wet – stelde alles in het werk om duidelijk te maken dat er nu in feite niet zoveel verandert. Het belangrijkste aan de nieuwe abortuswet is wellicht het feit dat de vrijwillige zwangerschapsafbreking uit het strafwetboek is verdwenen. Plannen om dat te doen waren er al in het kader van een volledige herziening van het strafwetboek, maar een aantal politici wilde niet op die aanpassingen wachten. De zaken rond abortus worden vanaf nu in een aparte wet geregeld, waarbij zwangerschapsafbreking in een aantal gevallen nog altijd strafbaar blijft, vooral wanneer het gaat om een abortus tegen de wil van de vrouw in, om ingrepen na de wettelijke termijn, en dergelijke. Ook wanneer er middelen worden gebruikt die leiden tot de dood van de zwangere vrouw, zijn er strenge straffen voorzien.  Symbolisch is vooral belangrijk dat een abortus steeds meer als een ‘neutrale medische ingreep’ wordt gezien, waaraan ten gronde niets mis is. Veel nieuwe elementen bevat de gewijzigde abortuswet niet, maar verschillende bepalingen worden wel uitgehold. Aanvankelijk mocht een abortus alleen in de eerste 12 weken van de zwangerschap worden uitgevoerd, nu komt daar – indien nodig – de 6 dagen bedenktijd bij, zodat het volstaat om de abortus aan te vragen voor het einde van de twaalfde week.

Auteur en oud-diplomaat Mark Geleyn steekt in een opinieartikel op doorbraak.be zijn bezwaren tegen de wet niet onder stoelen of banken: ‘Er ontstond een gedrocht van een wetsvoorstel waarvoor de christendemocraten en de Vlaamsnationalisten zich zouden moeten schamen. De liberalen drongen er lang op aan om de sancties op de zwangerschapsafbreking af te schaffen en ‘om de abortus aan de tijdgeest aan te passen’. Om van het gezeur van de liberalen af te zijn, hebben CD&V en NVA dan maar toegegeven, zodat de kwestie in de komende maanden van de baan is. Het is al moeilijk genoeg binnen deze regering”.

Geen evaluatie
Geleyn ergert zich ook aan het feit dat er in de aangepaste abortuswet geen sprake meer is van een evaluatiecommissie. Die commissie, die er op moest toezien dat de wet op een correcte manier werd toegepast, was al een hele tijd niet meer samengekomen. Het probleem was daarbij ook dat de commissie vrijwel onmogelijk op een correcte manier kon worden samengesteld, gezien de verschillende evenwichten die gerespecteerd dienden te worden (evenveel Nederlands- als Franstaligen, een juiste verdeling tussen politieke partijen, religies, medisch geschoolden, enzovoorts). Enkele jaren geleden moest die commissie vaststellen dat nog geen 5 procent van de ‘noodsituaties’ te maken hadden met een handicap van het kind of de gezondheid van de moeder: “95 % van de aangehaalde situaties waren: momenteel geen kinderwens, de vrouw voelt zich te jong, het gezin is voltooid, mijn vriend wil het niet, …”

In de motivatie voor de aanpassing van de wet verwijzen de indieners van het voorstel expliciet naar de Raad van Europa, waar in een parlementaire vergadering werd verklaard dat een verbod op abortus niet tot een vermindering van het aantal abortussen leidt, maar wel bijdraagt tot clandestiene, traumatischer abortussen en een toename van moedersterfte. De Raad had tien jaar geleden al een passage aan veilige abortus gewijd in resolutie 1607. Daarin staat te lezen dat ‘ieder mens, in het bijzonder vrouwen, recht heeft op de eerbiediging van zijn lichamelijke integriteit en op de vrije beschikking over zijn lichaam. In dit verband moet de uiteindelijke keuze om al dan niet een abortus te laten uitvoeren bij de vrouw liggen, die over de middelen moet beschikken om dit recht effectief uit te oefenen’.
Opvallend genoeg proberen de indieners van de wetsvoorstellen andere standpunten van de Raad van Europa te omzeilen. Zo hecht die Raad veel belang aan het principe van de gewetensvrijheid in de Europese landen. Het Europees Verdrag voor de Rechten van de Mens vraagt uitdrukkelijk dat de lidstaten de ‘vrijheid van denken, geweten en godsdienst’ waarborgen. De Raad verklaarde ook dat ‘geen persoon, hospitaal of instelling gedwongen kan worden tot een abortus of gediscrimineerd worden omwille van een weigering om een abortus uit te voeren’. In de gewijzigde wet is er weliswaar geen sprake van een plicht om over te gaan tot een vroegtijdige zwangerschapsafbreking (‘geen arts, geen verpleger of verpleegster, geen lid van het paramedisch personeel kan gedwongen worden medewerking te verlenen aan een zwangerschapsafbreking’), maar de aangezochte arts is wel verplicht om de contactgegevens te vermelden van een andere arts, een centrum voor zwangerschapsafbreking en/of een ziekenhuisdienst waar ze terecht kan met een nieuw verzoek tot zwangerschapsafbreking. In feite wordt de arts wel verplicht om zijn medewerking te verlenen, aangezien de wet stipuleert dat ‘de arts die de vrijwillige afbreking weigert uit te voeren het medisch dossier doorstuurt naar de nieuwe arts die de vrouw raadpleegt’.

Pogingen van ‘pro-life groepen’ om aan zwangere vrouwen duidelijk te maken dat er alternatieven voor een abortus zijn, worden door sommige politieke partijen duidelijk niet op prijs gesteld. Dat weerspiegelt zich in de wettekst: ‘Hij die probeert te verhinderen dat een vrouw vrije toegang heeft tot een zorginstelling die zwangerschapsafbrekingen uitvoert, wordt veroordeeld tot een gevangenisstraf van drie maanden tot een jaar en tot een geldboete van honderd euro tot vijfhonderd euro’. Wellicht werd bij het opstellen van deze bepaling gedacht aan toestanden die in Amerika voorkomen, waarbij fysiek geweld wordt gepleegd om vrouwen van een abortus te weerhouden – en er zelfs ook artsen werden gedood omdat ze zwangerschapsafbreking uitvoeren. Dat soort praktijken kennen we hier niet, maar blijkbaar wil men het zekere voor het onzekere nemen. Tegelijk kan men zich afvragen of initiatieven als een ‘Mars voor het Leven’ nog wel mogen blijven doorgaan: daar wordt immers een duidelijk statement van de ‘pro-life-beweging’ gegeven.

Hoe verder?
De gewijzigde wet zal wellicht opnieuw geen eindpunt zijn voor de discussie over zwangerschapsonderbreking. Geleyn: “De liberalen hebben al aangekondigd dat dit compromis een tussentijds stapje is naar de verdere liberalisering van abortus. Het zal dan, naast het medische aspect, vooral gaan over het verlengen van de termijn binnen dewelke abortus een uitsluitende beslissing van de zwangere vrouw is. Het opvoeren van de temrijn naar 15, of naar 20 weken, zoals in Nederland en Zweden, dat is het doelwit voor volgend jaar. Het is een welbeproefde politieke techniek: binnenhalen wat haalbaar is: later bespreekbaar stellen wat nog niet binnen is”.

(bron: doorbraak, het Federale Parlement, vrtnws.be)

Nieuwsbrief