slide 1

                            

 

 

                                                                                                                                                                   WelkomOpDeWebsite 

 

                                                                                                                          

                                                                                                                                                                                            

 

 

               

                                                                  

 

slide 2

 

 

EenKoepelVoorOrganisaties

                                                                                 

 

                                                                                                                                                                                                              
 

 

                                

     

                      

                                                                                                                                    
 

slide 3

 

 

 

 

 

blauwenkerken              

 

 

 

               

slide 4

 

 

 

 

 

                                                                                                                      GebedsbijlageIntercomSAmen

 

 

   

 

 

 

      

                                                                                           

                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                              

slide 5

 

 

deelvandeontmoetingsdagenRoos

Einde erkenning moslimexecutieve

Veel onvrede over samenstelling en werking huidig orgaan

InterCom220317 MoslimexecutieveVanQuickenborneMinister van Justitie Vincent Van Quickenborne heeft een procedure in gang gezet om de erkenning van het Executief van de Moslimgemeenschap – het orgaan dat de islamitische gemeenschap in ons land bij de overheid vertegenwoordigt – in te trekken. Al sinds zijn aantreden stelt de minister zich vragen bij het functioneren van de ‘Executieve’ en recente vaststellingen hebben hem tot dit besluit geleid. De organisatie zelf reageert sterk verontwaardigd en wijst op de hervormingen die onlangs worden doorgevoerd. Juristen sluiten niet uit dat Van Quickenborne over zijn voornemen juridische problemen krijgt.

De in ons land erkende erediensten beschikken elk over een representatief orgaan dat hun levensbeschouwing bij de officiële instanties vertegenwoordigt. Denk in dat verband aan de Bisschoppenconferentie of de Administratieve Raad voor de Protestants-Evangelische Eredienst (ARPEE). In de meeste gevallen lopen de contacten met de overheid redelijk vlot, maar de relatie tussen de federale overheid en de moslimgemeenschap verloopt vaak stroef. Een van de problemen is de mogelijke band tussen leden van de Executieve en extremisme. In het verleden heeft dat regelmatig tot spanningen geleid, en werd er gezocht naar hervormingen die de transparantie van het orgaan zouden verhogen. In een recente reportage van het VRT-programma Pano werden een aantal recente problematische voorvallen in de kijker gezet. Zeker de herhaalde buitenlandse inmenging wordt door de Belgische politiek niet op prijs gesteld. Toch is het risico op extremisme en terrorisme uit andere landen niet het enige punt waarom de minister van de huidige Executieve af wil.

In een interview dat de VRT met Van Quickenborne had, liet de minister verstaan dat hij de  executieve niet representatief, niet transparant en niet niet professioneel vindt: “Dan kan het niet zijn dat wij daar verder belastinggeld aan spenderen. Ik hoop dat we met deze beslissing andere moslims, die wel modern denken, een hefboom geven om onder het juk van de Executieve uit te komen. Zij kunnen dan op termijn een nieuwe organisatie vormen.” In het bijzonder stoort de minister zich aan het feit dat er bij de samenstelling van de Executieve wordt gekeken naar de etnische achtergrond van de leden (er wordt rekening gehouden met de verdeling van de zitjes tussen leden van Marokkaanse en Turkse afkomst), dat er te weinig vrouwen deel uitmaken van het orgaan en dat het lidmaatschap van een moskee een voorwaarde voor verkiezing is. Op die manier is het volgens Van Quickenborne heel moeilijk om externe experten bij de Executieve te betrekken, ook niet na het hervormingsproces: “Die ganse operatie vertrekt vanuit een moskee-logica. Men kan alleen in de Executieve verkozen worden vanuit een moskee. Dat betekent dat mensen die niet afhankelijk zijn van een moskee, geen kans maken om te zetelen.” Op zich is het een vreemde redenering: bij een vertegenwoordiging van een christelijke godsdienst zou het immers vreemd zijn mochten er mensen verkozen worden die geen enkele band met hun kerk hebben …

Oud zeer
Dat de minister geen invloed van extremisten en terroristen in een representatief orgaan van een levensbeschouwing wil hebben, is vanzelfsprekend. Maar zijn houding roept onvermijdelijk herinneringen op aan vroegere discussies rond de ‘Westerse islam’. Veel West-Europese landen hebben niet zozeer een probleem met de islam als zodanig, maar wel met de ‘Midden-Oosten-variant’, die als fundamentalistisch wordt beschouwd. De waarden van streng-islamitische landen botsen vaak met die van het ‘moderne Westen’, en overheden zien liever een vorm van islam die de Westerse normen omarmt. Zeker in politiek liberale kringen wordt deze visie sterk benadrukt. Daarbij stelt zich een probleem met de internationale wetgeving. Artikel 9 van het Europees Verdrag voor de Rechten van de Mens stelt immers dat een geloofsgemeenschap de autonomie moet krijgen om zichzelf te organiseren. Dat impliceert dat de islam, net als iedere andere godsdienst, het recht heeft om zelf de regels omtrent het functioneren vast te leggen. Of dat ook van toepassing is op de organisatie van het contact met de overheid, is vatbaar voor interpretatie. Jurist en theoloog Werner-Edouard de Saeger denkt dat er juridische problemen zijn en vermoedt dat de Executieve de beslissing van de minister zal aanvechten: “Mijn inschatting is dat dit de start is van een juridische oorlog, en dit is de eerste veldslag.” Hij is ervan overtuigd dat de dialoog tussen de Executieve en de overheid hersteld moet worden en daarom pleit hij voor de aanstelling van een crisismanager die kan bemiddelen tussen beide partijen: “Beiden hebben goede argumenten, maar ik hoor nu twee monologen in plaats van een dialoog”.

Wat precies de gevolgen zijn van de stappen die minister Van Quickenorne heeft gezet, is nog niet geheel duidelijk. De meeste zaken die aan de erkenning van de islam verbonden zijn – denk aan de lessen ‘islamitische godsdienst’ in de officiële scholen – zullen in principe gewoon door blijven gaan. Maar uiteindelijk dient er een orgaan te komen dat bevoegd is om de moslims te vertegenwoordigen – en dat goedgekeurd is door de regering. In principe mag de overheid zich niet bemoeien met de opzet en samenstelling daarvan, maar aangezien de ‘scheiding tussen kerk en staat’ in ons land niet wettelijk bestaat (maar in praktijk grotendeels wel functioneert), is het moeilijk te zeggen wat de overheid concreet kan opleggen. Veel kwesties blijven delicaat: de overheid betaalt enerzijds wel de weddes van de ‘bedienaars van de eredienst’, maar mag geen regels opleggen waaraan die bedienaars aan moeten voldoen. De ambivalente toestand zorgt regelmatig voor meningsverschillen, en ook de huidige wrijving tussen de minister en de Executieve is voorlopig nog niet weggewerkt.

(bronnen: Ministerie van Justitie, VRTnws).