slide 1

                            

 

 

                                                                                                                                                                   WelkomOpDeWebsite 

 

                                                                                                                          

                                                                                                                                                                                            

 

 

               

                                                                  

 

slide 2

 

 

EenKoepelVoorOrganisaties

                                                                                 

 

                                                                                                                                                                                                              
 

 

                                

     

                      

                                                                                                                                    
 

slide 3

 

 

 

 

 

blauwenkerken              

 

 

 

               

slide 4

 

 

 

 

 

                                                                                                                      GebedsbijlageIntercomSAmen

 

 

   

 

 

 

      

                                                                                           

                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                              

slide 5

 

 

deelvandeontmoetingsdagenRoos

Oorlog in de Wegwijzer

Hoewel Wegwijzer maar elke 3 maanden een nummer uitbrengt, probeert ze toch altijd zo veel mogelijk op de actualiteit in te spelen. Zo ook ditmaal. ‘En toen was er oorlog’ is de titel en tevens ook het thema van dit herfstnummer. Dit jaar herdenkt men in heel België het einde van WO I. N.a.v. wapenstilstand vond de redactie van Wegwijzer dat ze ook een nummer aan de oorlog in al zijn aspecten moest wijden.

Zo brengt een interview met ‘Julia’ ons terug in de tijd van haar jeugdjaren. Zij leefde niet ten tijde van de oorlog, maar ze werd zodanig streng opgevoed dat er regelmatig oorlog was in het gezin waarin zij opgroeide.

Een interview met Lionel Roosemont brengt ons terug in WO I. Als gids in de Westhoek kent hij deze kleine regio dat zoveel leed heeft gekend in die periode, als zijn broekzak. Als kind was hij heel gepassioneerd over de oorlog en nu, zoveel jaren later, heeft hij die passie omgezet naar zijn beroep.

Een ander artikel gaat over krijgen/hebben en geven in ‘krijgen is de kunst’. Over het verschil tussen de mens die neemt en God die geeft. Hieropvolgend is het stukje over genade. Het legt het begrip genade uit en hoe God zit ziet.
Getuigenissen zijn er over Shoichi Yokoi die ten tijde van WO II 28 jaar in de jungle heeft geleefd. André Houwen heeft de oorlog letterlijk van dichtbij meegemaakt en vertelt hier ronduit over. En Yvan Thomas heeft de oorlog figuurlijk van dichtbij meegemaakt door een geraamte uit die tijd te vinden.
Als informatief artikel komen kruistochten aan bod. Wanneer en hoe zijn ze ontstaan, wat zijn de kenmerken ervan, wat waren de redenen om hieraan mee te doen, … Kortom een beknopt artikel over deze strijdtochten.
Tot slot kunnen jullie in deze Wegwijzer nog een boekbespreking terugvinden. In ‘Hitlers kruis’ staat de vraag ‘waar was de kerk van Christus?’ centraal.
(Kristel De Leenheer)

Kerk en staat nooit helemaal gescheiden ...

Kerk en staat zijn in ons land gescheiden. Zo staat het toch min of meer in onze grondwet. Het komt er op neer dat een kerk zich met geestelijke zaken bezig houdt en de staat met de wereldse zaken. Maar onvermijdelijk ontmoeten ze elkaar, vooral als het op materiële zaken aankomt. De overheid erkent immers plaatselijke parochies (meestal Rooms-katholiek, maar soms ook Protestants-Evangelisch) en betaalt ‘bedienaars van de eredienst’. De plaatselijke overheid staat dan weer borg voor de eventuele tekorten van de ‘kerkfabriek’, die de materiële aspecten van de kerk beheert. En soms botsen kerk en staat daar dan wel eens, en krijgt een conflict een juridisch staartje. Een voorbeeld daarvan vinden we een arrest van de Raad van State, dat redelijk uniek is en daarom ook uitgebreid van commentaar wordt voorzien in het Rechtskundig Weekblad. Wat was er aan de hand?

Echt Alternatief: ERTS-Radio 01/10/2014

Echt Alternatief – ERTS-radio

Sally Govaert werd niet echt gelovig grootgebracht. Ze was wel gedoopt en het gezin kwam op belangrijke momenten  wel  eens in de kerk, maar daar bleef het bij.  Het enige gevoel dat ze op jonge leeftijd ten opzichte van God kende, was boosheid. Toen Sally 9 jaar was, werd haar moeder ziek – borstkanker luidde het verdict.  ‘Als er een God bestaat, waarom is mijn moeder dan ziek’ was een van haar pertinente vragen. ‘Ik vond het niet eerlijk dat mijn moeder, die een heel goede vrouw was, dat die zo ziek werd’. Uiteindelijk heeft Sally’s moeder nog 11 jaar geleefd – ze werd uiteindelijk op haar 45ste door botkanker geveld. Sally ‘Mijn wereld stortte ineen, je hebt nog zoveel nood aan een moeder, en dan is ze er niet meer. Het maakte mijn boosheid alleen maar groter. Het verhaal van God was voor mij niet meer dan een sprookje’. Sally had in die tijd een relatie met een man met wie ze ook trouwde, maar achteraf gezien paste hij niet bij haar: het  huwelijk was eigenlijk een vlucht – ze wilde vooral thuis weg - en de relatie liep stuk. Sally bleef achter met twee kinderen en met haar gezondheid ging het achteruit. De dokters zeiden dat ze wat depressief was en dat ze het met medicatie kon oplossen.  Sally kreeg nog een andere oplossing aangereikt: reiki, een alternatieve geneeswijze waarbij de handen op of boven de zieke plek worden gelegd.

Genezen …

Van een collega kreeg Sally een aantal behandelingen met Reiki en de problemen gingen weg. Ze was er zo enthousiast over dat ze zichzelf ook in die aanpak ging verdiepen. ‘Nu kan ik er voor zorgen dat andere mensen niet meer hoeven te lijden’, was haar reactie. ‘Ik besloot om mij in te laten wijden en ik heb de bijbehorende rituelen doorgemaakt’. Het draait bij de Reiki-methode hoe dan ook om rituelen: je moet ook bepaalde zinnen in een vreemde taal uitspreken en dergelijke. Het gaat zoals in de Oosterse godsdiensten, met de verschillende chakra’s en mantra’s.  Sally: ‘Als je hier mee bezig bent dan voel je soms je handen echt warm worden en de persoon die je behandelt, voelt ook die warmte. Dan ben je juist op de plek waar het probleem zit.’  Toch kwam Sally na verloop van tijd tot de vaststelling dat er iets mis was met Reiki. Mensen raakten wel van hun problemen af, maar ze kregen er andere weer bij. Toen ze in contact kwam met een overtuigd christen die de gevaren van Reiki blootlegde, werd het duidelijk welke duistere oorsprong Reiki heeft. Toch was het moeilijk re aanvaarden dat iets waarmee je mensen helpt, toch slecht kan zijn. ‘Het was uiteindelijk de Here zelf die mij op een zondagmorgen duidelijk maakte dat ik naar een evangelische kerk moest gaan. Ik ben dan ook gegaan en daar begon ik al bij de liederen enorm te wenen. Maar het was geen triest gevoel: het was alsof ik thuis gekomen was. Ik begreep ook dat Reiki niet van God afkomstig was, en ik stopte er mee – ik kon het zelfs niet meer. Maar binnen de kortste keren kwamen mijn klachten terug – en erger dan voordien, op de duur kon ik nog amper gaan van de pijn …

Terug naar de dokters …

Een collega herkende bij Sally bepaalde symptomen die hij ook bij zijn vrouw had gezien, en hij gaf Sally de raad naar een specialist te gaan. Die bevestigde dat Sally leed aan de ziekte van Addison, een zeldzame ziekte, waarbij het lichaam door het slecht functioneren van de bijnieren bepaalde hormonen (zoals cortisol en adrenaline) niet kan aanmaken.  De ziekte is niet te genezen, maar er bestaan medicijnen om de gevolgen onder controle te houden.  Op die manier heeft Sally haar leven opnieuw kunnen opbouwen. En in dat leven heeft God haar ook een nieuwe partner gegeven: de man met wie ze onlangs trouwde. En vooral een leven met God, waarbij de boosheid op Hem is overgegaan in dankbaarheid en liefde. Het is nog geen leven zonder ziekte. Sally: ‘De ziekte gaat niet weg – wetenschappelijk is die ook niet te genezen. Ik hoop dat de Here mij ooit geneest, maar als dat niet is, even goed, Hij zal daar dan wel zijn bedoeling mee hebben. Ik heb nog regelmatig last van vermoeidheid, maar er valt hoe dan ook zeker mee te leven!’. 

Echt Alternatief: Sally Govaert zocht een oplossing voor haar ziekte in een alternatieve geneeswijze, maar ontdekte uiteindelijk wat in het leven het echte alternatief is. Radio 1, 1/10/2014, na het nieuws van 20:00 u.

 

 

Christenen in de gezondheidszorg : anders … of toch niet?

Enkele maanden geleden ging in Leuven-Heverlee een studiedag door voor christenen in de gezondheidszorg. Naar aanleiding van wat enkele sprekers naar voren brachten, werd er nagedacht over de positie van de werknemers met een evangelische achtergrond die werken in een omgeving waar niet-christelijke normen en waarden gelden. Of verschilt de christelijke ethiek in de praktijk toch niet zoveel van de humanistische ?

Luc Present was een van de sprekers op de studiedag; hij werkt als huisarts te Heusden. In zijn beroep wordt hij regelmatig geconfronteerd met ethische vragen rond leven en dood. Maar eigenlijk hebben de meeste zaken in het leven met ethiek te maken: “Euthanasie is waarschijnlijk het meest actuele onderwerp van het moment, ongewenste zwangerschap wat minder, maar er zijn ook de vragen als ‘hoe ga je als arts om met de geldelijke middelen die de overheid voor de gezondheidszorg ter beschikking stelt?’ Een huisarts genereert op jaarbasis al snel 1 miljoen euro aan gezondheidszorgen. Hoe is dan bijvoorbeeld je voorschrijfgedrag voor medicatie of technische onderzoeken?”

Wordt ‘de zorgsector’ meer dan andere sectoren geconfronteerd met ethische vragen? Luc: “Hoe een baas in een bedrijf omgaat, heeft ook met ethiek te maken, in welke sector dan ook. Of hoe je als mens met de natuur omgaat. Medische kwesties worden momenteel sterk uitvergroot, maar het zijn niet de enige topics. Als we bijvoorbeeld over het verhogen van de pensioenleeftijd spreken – mensen zullen langer moeten werken – dan gaat het ook over ethiek: neem nu de vraag of een havenarbeider vroeger mag stoppen dan een dokter? Maar ja, als de ethische vragen over mijn eigen leven en lichaam gaan, dan komt het allemaal al wat dichter.”

Luc’s vrouw Nina vult aan: “Ik heb toch het gevoel dat je als christen in de zorgsector meer in de frontlijn staat, dan iemand die op een kantoor  werkt. De druk die op mensen gelegd wordt, overal in de maatschappij, om sneller te werken, meer te presteren – als je dan met patiënten geconfronteerd wordt, die zwak of hulpbehoevend zijn, en je hen minder tijd kunt geven, dan komt je werk wel in de verdrukking.”

Antwerpse arts weigert Joodse patiënt

In België wonen meer dan 30.000 Joden, waarvan ongeveer de helft in Antwerpen. Iedere keer dat het Midden-Oosten (negatief) in het nieuws komt, ervaart de Joodse gemeenschap daarvan de gevolgen. Het conflict laat niemand onberoerd, maar vreemd genoeg zorgen de perikelen ook voor een opstoot van antisemitisme in ons land. Enkele weken geleden werd dit schrijnend duidelijk toen een Antwerpse dokter van wacht een joodse vrouw niet wilde helpen. Met dit voorval haalde ons land weer eens de internationale pers.

‘Stuur ze maar voor enkele uren naar Gaza, dan zal ze geen pijn meer voelen’ waren de woorden van de arts die de 90-jarige vrouw met een ribfractuur niet wilde helpen. Dat het om een joodse vrouw ging, had hij al snel geconcludeerd aan de hand van de naam en het accent van de kleinzoon die belde. Toen verschillende telefoontjes niet hielpen, werd ook contact opgenomen met Samuël Markovitz, districtraadslid in Antwerpen en zelf ook ambulancier. Hij belde zelf naar de hulplijn en confronteerde de dokter met zijn uitspraken. De arts bekende de feiten en zei gehandeld te hebben in een ‘vlaag van emotie’.

Max Freilich van Joods actueel merkt de laatste tijd een toename van antisemitische uitingen. Hij wijst er op dat in een Antwerpse winkel onlangs een vrouw niet bediend werd omdat ze joods was. Ook was er een Luiks café dat een bordje had opgehangen met de tekst: ‘honden welkom, Joden niet’. Hij benadrukt: ‘Belgische Joden zijn geen Israëli’s. Ze hebben een louter emotionele band met het land, maar ze hebben geen enkele invloed op het conflict daar’.
Het incident lokt gelukkig ook heel wat verontwaardigde reacties uit – ook van politici – wat er op duidt dat het antisemitisme in België zeker niet algemeen is. Ook Antwerps

burgemeester Bart De Wever reageert verbolgen: "In Antwerpen leven moslims en joden vreedzaam naast elkaar. Ik zal nooit aanvaarden dat de gemeenschappen in mijn stad tegen elkaar opgezet worden. Het is volstrekt ridicuul om de Joodse gemeenschap in ons land verantwoordelijk te stellen voor het oorlogsgeweld in het Midden-Oosten". Toch maken veel Joden de vergelijking met wat er voor en tijdens de Tweede Wereldoorlog gebeurde. Niet ten onrechte wordt vaak gezegd dat de geschiedenis zich herhaalt …

(bronnen: Knack, VTM-nieuws, Joods Actueel, israelnationalnews.com)

SportQuest in Brakel

Afgelopen zomer gingen in verschillende steden en dorpen de activiteiten van SportQuest door. Brakel sloot de rij in de eerste week van augustus – de plaatselijke sporthal was nu eenmaal door het verlof niet eerder open. De evangelische kerk van Brakel organiseerde dit project al voor de vijfde keer, en deed dat heel bewust. De combinatie van sport en geloof is uniek en opent deuren. Henk Van Dorp: ‘Er komen gemiddeld zo’n 40 jongeren naar toe en driekwart komt van buiten onze kerk. Naast de sport willen we zo ook iets van de liefde van God laten zien. Dat doen we niet zozeer door de woorden die we spreken, maar vooral door wat de groep uitstraalt: de aandacht voor de jongeren, een arm rond de schouder, dat soort dingen. En in de pauze is er dan het getuigenis van een van de sporters en daarna wordt daar over door gesproken in kleine groepjes. Dat christelijk aspect weerhoudt de jongeren niet om te komen; integendeel, er is vrijwel niemand die gedurende de week afhaakt’. Mede-organisator Daan De Ceuckeleire bevestigt het belang van de actie: ‘Een kerk moet iets betekenen voor de omgeving. Dat kan door een voedselactie, bijvoorbeeld, maar net zo goed door een sportactiviteit. We willen ons amuseren met de sport, maar tegelijk ook iets van God laten zien. Het is niet de bedoeling de mensen de gemeente binnen te lokken, maar we hopen toch dat ze God beter leren kennen, dat ze een stapje dichter bij Hem komen’.

Nieuwsbrief