slide 1

                            

 

 

                                                                                                                                                                   WelkomOpDeWebsite 

 

                                                                                                                          

                                                                                                                                                                                            

 

 

               

                                                                  

 

slide 2

 

 

EenKoepelVoorOrganisaties

                                                                                 

 

                                                                                                                                                                                                              
 

 

                                

     

                      

                                                                                                                                    
 

slide 3

 

 

 

 

 

blauwenkerken              

 

 

 

               

slide 4

 

 

 

 

 

                                                                                                                      GebedsbijlageIntercomSAmen

 

 

   

 

 

 

      

                                                                                           

                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                              

slide 5

 

 

deelvandeontmoetingsdagenRoos

SOETAERT Noël en Manja

   
SOETAERT Noël en Manjaloupe
Ouagadougou
Burkina-Faso

 

TEARFUND

zendingsplatform logo

Uit wat voor achtergrond komen jullie?

Manja: Mijn vader is Nederlander en mijn moeder Belgische. Ik groeide op in de showbusiness. Vader was impresario en reisden rond met grote circussen. I.p.v. een circus carrière kreeg ik een schaatsopleiding en werd als soliste aangenomen door Holiday on ice. Schaatsen was gedurende 22 jaar mijn beroep. Na mijn show carrière gaf ik les in Gullegem, en daar leerde ik Noël kennen.

Noël: Mijn en Manja’s ouders zijn van katholieke achtergrond. Op een bepaald moment kwam mijn familie tot bekering. Ik was te trots om te toe te geven dat ik fout zat en zij gelijk hadden…dus ik plooide me niet. Iedere keer dat Manja naar de gynaecoloog ging, was ik mee. De nacht van de bevalling kwam de vroedvrouw de buik aftasten met een draagbare micro maar er was niets te horen. Ik geraakte in paniek en begon te bidden. De verpleegster zei toen: je moet niet bang zijn, de batterij is leeg. Ik wist dat dit geen toeval was, maar dat God dat moment had aangewend om mij nederig te krijgen. In totaal hebben we nu zes kinderen.

Hoe is Pan-billa tot stand gekomen?
In 1991 zijn we naar Burkina Faso getrokken voor Wycliffe Bijbelvertalers. We fungeerden als centrummanagers. We beschikten over 68 logeerplaatsen, een eetzaal voor meer dan 100 mensen en stonden voor het management, beveiliging en onderhoud in. Onze kinderen gingen toen naar de Franstalige school. Bij het naar school brengen kwam Manja in contact met straatkinderen, en vooral met een bepaald kind dat altijd aan het bedelen was. Ze probeerde met hem te spreken, maar hij was doofstom. Een paar maand later vond ze hem aan de kant van een kruispunt met een beenwonde die veretterd was. Hij was aangereden door een moto die de jongen niet had horen aankomen. We namen de jongen vervolgens in huis om hem te verzorgen. We hadden zelfs gedacht om hem te adopteren en brachten dat in gebed maar het antwoord was neen. God hield de deur dicht. Dat was voor mij een beetje…hoe noem je dat …een onverwachte evolutie. We hadden eigenlijk gedacht dat God groen licht zou geven in plaats daarvan was het rood licht. Maar Gods antwoord was dan: start een project voor straatkinderen, zodat we i.p.v. één adoptiekind er veel meer kunnen helpen. En zo begon ons avontuur.

Wat voor kinderen waren dat?
Straatkinderen hebben een slechte naam, dat zijn bandieten en meestal is het ook zo. Zij stelen en veroorzaken veel last voor de mensen. En als ze ouder worden, worden het grote bandieten en komen ze in bendes terecht. Wij willen hen dus helpen.

Jullie deden dat naast Wycliffe?
Inderdaad, in onze vrije tijd. We vroegen de directeur van Wycliffe of we dat mochten doen. Hij steunde ons maar kon het niet onder de naam Wycliffe laten doorgaan omdat ze het mandaat daarvoor niet hadden. We hebben dan een eigen vereniging ‘Pan-billa’ opgestart in 1996. Na verloop ging al onze tijd enkel nog naar ‘Pan-billa’ en waren we genoodzaakt te stoppen met ons werk voor Wycliffe.

Hoe is Pan-billa vervolgens van start gegaan?
Oorspronkelijk voorzagen we enkel in opvang voor jongens. Dat is dus uitgebreid naar ook een schoolopleiding. Maar we werden geconfronteerd met de grote afwezigheid van de meisjes. Het zijn altijd de jongens die naar school gaan. Want als een familie in Burkina Faso een klein beetje geld heeft dan gaan ze dat niet investeren in de opleiding van een meisje. Die trouwen toch en gaan vervolgens bij de familie van hun echtgenoot gaan wonen. We werken daarom met een financieel adoptieprogramma. Dus mensen in Europa betalen elke maand 25 euro. Daarmee kunnen we hun schoolgeld financieren. Aan de hand van een vragenlijst proberen we dan te achterhalen hoe arm of rijk iemand is en aanvaarden hun kind dan al dan niet. Bijvoorbeeld: is je hut ommuurd, beschik je over een toilet enzovoort. Wordt het gezin aanvaard, dan krijgen ze tweemaandelijks honderd kilo voeding voor de hele familie. Er is wel een voorwaarde aan verbonden. Hun kind(eren) moeten dus de toelating krijgen om naar school te gaan. Daarnaast doen we ook een sensibilisering, over bv malaria, hier weet iedereen dat dit een mug is maar in Burkina Faso niet. Vele mensen denken dat het boze geesten zijn….

Jullie hebben ook een eigen school opgestart?
In 2006 zijn we met 3 lagere klassen begonnen. Sindsdien hebben we klassen bijgebouwd en hebben we het volledig lager onderwijs. Onze doelgroep spreekt enkel de plaatselijke taal en is zo arm en hebben nog nooit een potlood of een papier in handen gehad. Ze leren dus het Frans en handvaardigheid bij ons, daarom hebben we later ook een kleuterklas opgestart als voorbereiding voor het eerste leerjaar. Wij werken met lokale collega’s hiervoor samen.

Zijn jullie een christelijke school?
Neen, want de kinderen zijn voornamelijk moslims en indien we ons zouden profileren als christelijke school zouden we meer dan de helft van de kinderen verliezen. Maar de medewerkers zijn wel allen christenen. Tijdens het uitdelen van de voeding, starten we wel met gebed. Tevens hebben we een Bijbelkamp voor de kinderen, maar deelnemen hieraan is niet verplicht. Zo kwamen er vorig jaar 60 kinderen tot bekering.

Vanuit welke visie doen jullie dit werk?
Als we geen christenen waren dan zouden we dit nooit gedaan hebben. Er zijn dikwijls momenten dat we ermee willen stoppen maar dan verandert God de situatie zodanig dat we toch blijven.

Hoe gaat het financieel?
Fantastisch momenteel, we kenden ook tijden dat het moeilijker ging, zeker toen al onze eigen kinderen naar school gingen, maar God voorzag iedere keer. De problemen zijn eerder van andere aard, zoals de hitte en het ontbreken aan elektriciteit. Onze grootste ergernis is het chaotische verkeer, elke dag zijn er tussen de 80 à 100 accidenten. De chauffeurs zijn zo ongedisciplineerd. Het project kan echter wel nog extra financiën aan…

Is Burkina Faso geen gevaarlijk land voor christenen?
Vroeger voelden we ons nooit bedreigd, sinds de gebeurtenissen in Mali, zijn we nu wel ietwat voorzichtiger geworden. We proberen bijvoorbeeld de regelmaat in ons kerkgaan te breken. Angst hebben we niet. Sowieso is er veel corruptie in het land, als je geen geld onder de tafel schuift krijg je moeilijk iets gedaan.

Hoe lang willen jullie dit werk nog volhouden?
We bekijken het jaar per jaar, maar de hitte is zwaar voor ons. Toen we in het verleden tussendoor naar België reisden voelen we ons als vreemden, nieuwe veranderingen, nieuwe mensen. We voelen ons dus geen Belgen maar ook geen Burkinezen, misschien trekken we voor ons pensioen wel naar Sicilië over een aantal jaar.

 

Nieuwsbrief