slide 1

                            

 

 

                                                                                                                                                                   WelkomOpDeWebsite 

 

                                                                                                                          

                                                                                                                                                                                            

 

 

               

                                                                  

 

slide 2

 

 

EenKoepelVoorOrganisaties

                                                                                 

 

                                                                                                                                                                                                              
 

 

                                

     

                      

                                                                                                                                    
 

slide 3

 

 

 

 

 

blauwenkerken              

 

 

 

               

slide 4

 

 

 

 

 

                                                                                                                      GebedsbijlageIntercomSAmen

 

 

   

 

 

 

      

                                                                                           

                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                              

slide 5

 

 

deelvandeontmoetingsdagenRoos

VANTIEGHEM Glenn en Esther

   
VANTIEGHEM Glenn en Estherloupe
Kinshase
Congo

Glenn en Esther Vantieghem – Christ's Hope International Congo DR

De belangstelling voor zending begon bij Glenn in zijn tienerjaren: "De voorganger van onze gemeente in Zwevegem had in 2002 in een christelijke tijdschrift gelezen over een Zuid-Afrikaanse man die in Namibië werkte voor Jeugd Met Een Opdracht. Hij schreef over de steeds groter wordende nood aan opvang voor weeskinderen. Vooral kinderen die hun ouders verloren door AIDS. Die Zuid-Afrikaan was ‘per toeval’ in Nederland. Onze voorganger nam contact met hem op en nodigde de man uit in onze gemeente. In zijn presentatie zei hij: “Kijk ik ben niet zo snel geïnteresseerd in jullie geld, maar veeleer in mensen die willen komen kijken ter plekke”. En ja, we wilden daar wel naartoe. Dat klonk toen heel avontuurlijk. Een keer iets nieuws… Waarom niet naar Afrika, om daar zendelingen aan het werk te zien?" .

Er waren heel wat mensen in de gemeente geïnteresseerd om te gaan, maar de timing en het kostenplaatje waren niet juist … Glenn en Esther gebruikten hun vakantie wel om naar Afrika te trekken. Het werk onder de weeskinderen was indrukwekkend en het groeide snel. Zodanig snel dat het allemaal niet meer binnen het kader van Jeugd met een Opdracht paste en er een aparte organisatie werd opgericht. Glenn hield na zijn terugkeer contact met de organisatie, maar zending was niet echt zijn prioriteit. Met een goede job als leerkracht en wellicht een functie als directeur in het verschiet, werd de focus op andere zaken gericht.

In de zomer van 2007 vloog Glenn met zijn vrouw Esther opnieuw naar Afrika, ditmaal was Kinshasa de bestemming. Hij was gevraagd om als tolk op te treden voor de organisatie. Wat een verblijf van tien dagen vergaderen zou worden, werd in drie dagen afgehandeld. Jos, de Zuid-Afrikaanse organisator van CHI zei ons toen: “Ik heb jullie gevraagd voor een verblijf van 10 i.p.v. 3 dagen, want ik zou graag hebben dat jullie de verantwoordelijken van Christ’s Hope in Congo worden". Glenn: "We zijn hier niet onmiddellijk op ingegaan. Wij hebben daar, toen hij weg ging zeven heel moeilijke dagen gehad. We kenden niemand, we verveelden ons steendood, we wilden naar huis".

Bij onze terugkomst zei onze voorganger: Ik begrijp dat jij dat niet wilt, maar heb je je ooit afgevraagd wat God eigenlijk wil?

"Esther stond daar meer voor open. Ik ben daar dan meer over gaan nadenken, en daarover gaan bidden. Ik bad: Heer ik ben bereid, maar alleen als U dat mogelijk maakt. En ik was zodanig zeker dat dat niet zou gebeuren, het leek voor mij zodanig onmogelijk dat ik dat een nogal redelijk veilig gebed vond. Maar dat bleek niet zo te zijn, want ondertussen…verschillende mensen in de gemeente wisten dat wij daarover nadachten… En heel kort na dat nodigt iemand ons uit van de kerk, die zei van: kijk, ik hoor dat jullie daartoe bereid zijn, en ik wil jullie daarin steunen. Dus, als jullie dat doen, en je gaat op zending…dan word ik jullie eerste sponsor. En ik dacht: ja, dat is mooi. Maar goed voor mij was dat nog niet de deur die openging.. Dat is wel al leuk, maar met één sponsor zullen we daar wel niet geraken. Maar die man die gaf ons een envelop en met de inhoud daarvan konden we al een heel stuk van de reis betalen. En ondertussen moet ik wel zeggen hadden wij al een aantal stappen gezet … We moesten een visum aanvragen voor Namibië om daar training te kunnen volgen. Zo'n procedure kan maanden duren, maar wij hadden alles binnen twee weken - iets dat nog nooit gebeurd was. En dan hebben wij eindelijk gezegd van: goed, wij geloven dat het inderdaad Gods wil is. Maar mijn werk als leerkracht opgeven vond ik het moeilijkste".   

Glenn: "Na de training zei ik tegen Esther: Ze gaan ons naar Congo sturen … Maar hoe werkt dat? Christ’s Hope International geeft je geen geld om het werk daar te gaan opzetten. Ik begon me zoveel zorgen te maken. En opnieuw kwam diezelfde idee bij mij op. En ik zei zoiets tegen God: kijk, als U wilt dat wij daar naartoe gaan, en als u wilt dat wij daar blijven en iets uitbouwen…ja, dan zult U daar moeten in voorzien. Er was een christelijke zakenman, die had gezegd: “Kijk, als jullie naar het land komen om iets te doen…voor de kinderen van mijn land…dan ben ik bereid om daarin te helpen…. "

We gingen naar Kinshasa om de stad te ontdekken, de taal te leren, gewoon te worden aan dat enorm warme weer, aan de  elekriciteitspannes, de wateronderbrekingen, de geweerschoten ’s nachts.

Een vijftal jaar na de start van die organisatie waren er vier à vijf weeshuizen geopend op verschillende plaatsen. Het werk ging dus goed vooruit, maar na een interne audit kwam Christ's Hope toch tot de conclusie dat een weeshuis verre van een ideale oplossing was. Glenn: "Ten eerste: er komen zoveel wezen bij elke dag, je voortdurend weeshuizen zou moeten bouwen, wat praktisch niet kan natuurlijk. Ten tweede: Bijbels gezien, het idee van een instituut komt nergens terug. Een kind moet opgroeien in een gezin. Ook andere hulpverleningsorganisaties zijn al lang van het idee van weeshuizen afgestapt. In een aantal Afrikaanse landen mag je zelfs geen weeshuis meer opstarten. Dus zochten we naar een manier hoe we de kinderen in hun gezinssetting konden laten en ze toch opvangen".

Glenn en Esther besloten om op een andere manier iets voor de weeskinderen te doen. Het begon als een idee met 'kids clubs' waar activiteiten voor de kinderen georganiseerd werden. "We deden dat in nauwe samenwerking met de plaatselijke kerken. Samen met hun zondagsschoolwerkers organiseerden we dan allerlei activiteiten. Als er weeskinderen waren, dan probeerden we die ergens onder te brengen bij familie, zodat ze toch het gevoel zouden krijgen om in een gezin op te groeien. Natuurlijk stonden de familieleden daar niet om te springen, want een kind betekent kosten. Daar was het dan waar Christ's Hope een duit in het zakje deed: zij deden de fondswerving om het betaalbaar te houden, terwijl de 'nieuwe ouders' liefde en affectie aan het kind gaven."

Kinderen worden in Congo goed verzorgd, toch in hun eerste levensfase. Voeding is geen probleem, want ze krijgen borstvoeding. Het kind wordt op de rug gedragen, dus het is altijd dichtbij de moeder. Maar eenmaal dat ze zo’n tweeënhalf jaar oud zijn, en de moeder is zwanger van de volgende, dan vermindert de zorg heel sterk. Het kind kan zitten, stappen, … De moeder denkt dan dat hij of zij haar niet meer nodig heeft. Het kind blijft thuis achter, onder toezicht van een broer of zus van een jaar of zeven. Kans om naar school te gaan is er doorgaans niet – dat is het leven, of liever het overleven in Kinshasa. De volwassenen proberen op allerlei manieren aan geld te geraken: auto’s wassen, schoenen poetsen, of dat soort dingen om op een dag toch twee of drie dollar bij elkaar te halen.  Zo kan er ’s avonds tenminste gegeten worden. In Congo sterft een op de vijf kinderen voor de leeftijd van vijf jaar. Glenn: “De kinderen die wij proberen te helpen zijn meestal tussen de drie en de zes jaar. We helpen vooral wezen waarvan de ouders aan AIDS gestorven zijn, maar niet alleen hen om niet de naam te krijgen dat alle kinderen die hier komen ‘AIDS-kinderen’ zijn. Criteria die we gebruiken zijn: het gezin beschikt over minder dan 1 euro per dag, het kind heeft een van de ouders (of beide) verloren, het heeft niet minstens twee maaltijden per dag, het heeft geen kans op onderwijs of medische opvolging … We zorgen voor voeding en kleding, maar ook voor medische opvolging: niet zelden zijn ze zelf ook met AIDS besmet. Maar het is ook heel belangrijk dat ze naar school gaan. Zonder een goede opleiding kom je nergens. Dus doen we ook aan huiswerkbegeleiding”. Glenn en Esther zijn verantwoordelijk voor twee zorgpunten: elk met vijf monitors en vijftig kinderen. De begeleiders zijn mensen van ter plaatse, het gaat echt om mensen die weten dat God ze daarvoor geroepen heeft. Een monitor is doorgaans verantwoordelijk voor 10 kinderen en wordt als het ware hun papa of mama.

In de voormiddag zitten de kinderen op school en in de namiddag zijn er andere activiteiten waar ze naast lessen over hygiëne, tanden poetsen, beleefd zijn, enzovoorts ook het evangelie krijgen uitgelegd. “Alles begint goed te lopen, en we zouden graag meer dan alleen deze twee zorgpunten willen hebben. En verder is het uiteindelijk ook niet de bedoeling dat alles van ons blijft afhangen. We zoeken dus plaatselijke medewerkers die op een Bijbelse manier willen omzien naar de kinderen. Jammer genoeg haken ook veel medewerkers al snel af, omdat ze het niet goed zien zitten, het te zwaar vinden".

Wat is het hardste nodig geld of mensen? “Ik zeg niet dat we geen geld nodig hebben, maar het moeilijkste is altijd om de juiste mensen te vinden – die betrouwbaar zijn en de juiste instelling hebben. De zorgpunten moeten nu eenmaal aan een aantal criteria voldoen, de financiën moeten transparant zijn. Gelukkig zijn er ook een aantal mensen die voor langere termijn bij ons blijven”.

Congo is een land met veel weeskinderen, volgens de statistieken zo’n 5 miljoen. Als je weet dat we in een zorgpunt ongeveer 50 kinderen kunnen helpen, dan kun je berekenen hoeveel van die punten er nodig zouden zijn om ze allemaal te helpen … Dat vraagt mensen en geld, en daarom wordt er gezocht naar mensen die een kind willen sponsoren, zodat ze een beroep kunnen doen op een zorgpunt. Dat geld hoeft overigens niet altijd uit het buitenland te komen, soms komen er ook giften uit de plaats zelf.

Om zeker te zijn dat alle inkomsten goed gebruikt worden, is er regelmatig een interne evaluatie van het werk. Het is belangrijk dat de administratie in orde is. “Misschien is dat wel iets typisch Westers, maar je kan alleen maar de dingen duidelijk zien als je iets opschrijft”. Dat de nood groot is, merk je overigens ook als er niets op papier staat: ondervoeding is eveneens een groot probleem. “We proberen die kinderen te redden, soms vinden we ook kinderen dood op straat. Als je dat meemaakt, dan denk je wel eens: over welke dingen maken we ons in België eigenlijk druk? Natuurlijk, waren we zelf hier gebleven, dan was ik bijvoorbeeld net als de meeste van mijn vroegere collega’s vast benoemd geweest en had  ik een heel ander leven gehad. Maar nu hebben we levens kunnen beïnvloeden, kinderen zijn uit het slop gehaald en hebben een nieuwe levensstijl gekregen. En bovenal, veel van hen hebben Christus leren kennen. Dan zeggen we: dat is het waard!”

Meer info: https://our-blog.com

www.christshope.org

Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.

 

 

 

    

 

 

Nieuwsbrief